Hoofdtekst
[Tikkende klok op de achtergrond.]
Ikzelf moet vertellen dat ik, toen ik ongeveer een jaar of twintig, eenentwintig was, ’s avonds dikwijls bij mijn tante ging zitten, omdat mijn grootvader sukkelende was en mijn peettante, zo wij die noemden, hè, niet meer met die ouwe man alleen overweg kon. Zij kon die niet verplaatsen wanneer hij iets nodig had enzovoort. [Verkeer op de achtergrond] En ik had gezegd: “Goed, ik zal het zo doen, ik zal daar gaan slapen. Wanneer peettante mij dan nodig heeft ’s nachts, dan kan ik in ieder geval hulp bieden.”
Maar ik was toen lid van de fanfare. En na de repetitie die wij hadden, elke week, wandelde ik langs de Molenberg, op Kieldrecht, wandelde ik naar huis. Dat was wel altijd tussen elf uur en twaalf uur ’s nachts. En ik vertelde dat es ‘ne keer tegen mijn peettante. Ik zeg: “Ik pak de kortste weg altijd als ik naar hier kom.” Ik zeg: “Ik ga langs de Molenberg en zo kom ik naar huis.”
En toen zei ze tegen mij: “Miel, da mag de nooit meer doen! Want ’t spookt daar op de Molenberg. Vooral bij volle maan.” Zij zegt: “Dan vliegen de spoken rond de wieken van de molen, in lange witte kleren,” ze zegt, “en dan mag de daar nie komen,” ze zegt, “want ’t zou wel eens kunnen gebeuren dat ge van de schrik doodvalt.”
Waarop ik geantwoord heb: “Ik ben daar al heel dikwijls voorbijgegaan, maar ik heb d’r nog nooit geen spook gezien.”
Maar ik moest haar beloven da’k nooit meer langs de Molenberg zou gekomen zijn naar haar. Maar ik moet eerlijk zeggen: ik ben het blijven doen. Maar ’t was voor mij de kortste weg.
Ikzelf moet vertellen dat ik, toen ik ongeveer een jaar of twintig, eenentwintig was, ’s avonds dikwijls bij mijn tante ging zitten, omdat mijn grootvader sukkelende was en mijn peettante, zo wij die noemden, hè, niet meer met die ouwe man alleen overweg kon. Zij kon die niet verplaatsen wanneer hij iets nodig had enzovoort. [Verkeer op de achtergrond] En ik had gezegd: “Goed, ik zal het zo doen, ik zal daar gaan slapen. Wanneer peettante mij dan nodig heeft ’s nachts, dan kan ik in ieder geval hulp bieden.”
Maar ik was toen lid van de fanfare. En na de repetitie die wij hadden, elke week, wandelde ik langs de Molenberg, op Kieldrecht, wandelde ik naar huis. Dat was wel altijd tussen elf uur en twaalf uur ’s nachts. En ik vertelde dat es ‘ne keer tegen mijn peettante. Ik zeg: “Ik pak de kortste weg altijd als ik naar hier kom.” Ik zeg: “Ik ga langs de Molenberg en zo kom ik naar huis.”
En toen zei ze tegen mij: “Miel, da mag de nooit meer doen! Want ’t spookt daar op de Molenberg. Vooral bij volle maan.” Zij zegt: “Dan vliegen de spoken rond de wieken van de molen, in lange witte kleren,” ze zegt, “en dan mag de daar nie komen,” ze zegt, “want ’t zou wel eens kunnen gebeuren dat ge van de schrik doodvalt.”
Waarop ik geantwoord heb: “Ik ben daar al heel dikwijls voorbijgegaan, maar ik heb d’r nog nooit geen spook gezien.”
Maar ik moest haar beloven da’k nooit meer langs de Molenberg zou gekomen zijn naar haar. Maar ik moet eerlijk zeggen: ik ben het blijven doen. Maar ’t was voor mij de kortste weg.
Onderwerp
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen.
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen. 
Beschrijving
Een jongen mag van zijn tante 's nacht niet langs een bepaalde weg, langs de molen, lopen, want het zou daar spoken, vooral bij volle maan. De jongen heeft er echter nooit een spook gezien.
Bron
Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)
Motief
E587.6 - Ghosts walk at full moon.
E587.6 - Ghosts walk at full moon.
Naam Overig in Tekst
Miel
Miel
Naam Locatie in Tekst
de Molenberg
de Molenberg
Kieldrecht
Kieldrecht
Plaats van Handelen
Kieldrecht
Kieldrecht