Hoofdtekst
[Tikkende klok op de achtergrond.]
Dan kan ‘k ook nog vertellen van zwevende dames.
Bijna honderd jaren geleden woonde onder Hengstdijk ‘ne zekere Judocus Kriekaart. Hij had ‘ne grote boerderij en daor hoorde nogal wat weiland bij. De peerden, en da waoren d’r toen misschien wel twintig, die werden, zo as destijds de gewoonte was, behalve dan op winterdag, ’s aoves, nao dag werk, naor ’n achter de boerderij, vrij afgelegen weiland gebracht. Sies, d’n oudste knecht, zorgden daar altijd voor.
Op ‘nen avond, ’t is in ’t najaar en al donker, maor d’r is wel licht van de maan, da Sies, as nao gewoonte, de peerden he weggebrocht en net bezig is het damhek te sluiten, ziet hij over de wei twee zwevende, witte gedaanten naderbij komen. Sies, die d’r over van anderen al es wat gehoord heet en duidelijk twee zwevende vrouwen kan onderscheiden, zet ’t op ’n lopen en komt heel ontdaan [omslaan bladzijde] op de boerderij terug.
“Ah, wat is ’t me jou, Sies?” vraagt ‘m d’n boer. “Ge he toch geen geesten gezien, da ge d’ zo geschrokken uitziet?”
“’t Is gelijk gezegd, baos,” zegt Sies. “’k Was daor achter op de wei en twië zwevende dames kwamen op mij af.”
“Allee, Sies, ge zijt nie goe wijs. Gij ‘d oe da verbeeld, manneken. Wie gelooft ‘r vandaag d’n dag nou nog aan spoken?”
“Judocus,” zegt de bazin tot eure man, “gij moet daor nie mee lachen. ‘k He daar al eerder over gehoord.”
“’k Zal morgenavond eens meelopen” zegt d’n boer.
En, zoas da meer gaot, is d’r de volgenden avond niks bijzonders te zien.
Maor as enkele dagen later Sies weer, maar nou in de vroege morgen, de beesten gaat halen, kan hij de peerden nie uit de wei krijgen en staot op ’t damhek ‘nen kerske te brand’n. En zolang d’r dat staot durven de beesten de wei nie uit.
Sies durfde dat tegen de baos nie te zeggen, die lachte hem toch maar uit. Maor hij zei ’t wel tegen Jan, da was ‘ne nieuwe knecht, een jonge, onverschrokken vent.
“Laot maor, Sies,” zegt Jan. “’k Zal ikik de peerden voor ou ’s morgens weg gaan haal’n. En dan voerde gij de beesten op stal maor verder af.”
En op zekeren morgen, Jan had voor alle voorzichtigheid toch altijd de knuppel bij hem, stoat d’r ‘nen kerske te branden op ’t hek en ziet hij over het weiland twee witte dames zweven.
“’k Zal ou!” zegt Jan en met iënen slag slaot hij da kerske van ’t damhek af en metiën zijn ook de twee zwevende dames verdwenen. De peerden, die heel onrustig waoren, toen Jan bij ’t weiland kwam, komen rustig en gedwee aanlopen en gaon het damhek deur.
“Nou,” zegt Jan as hij terug in de stal is, “Sies jongen, ’t zal wel wa klaar zijn daor op de wei.”
En hij vertelt wat d’r gebeurt is en hoe hij da kerske van ’t damhek geslaogen het.
“As da maar goed afloopt,” zegt Sies bedenkelijk.
’s Aoves as Jan in de kluis, da was vroeger de slaapplaats in de schuur, op zijn bed ligt, kan ie, tegen de gewoonte in, nie in slaap geraken. Hij ligt maor te draaien en te woelen en as ’t twaalf uren is, dan hoort hij om zich heen ‘ne gesteun en een geklaag en steeds maor klinkt dezelfde vraag in zijn oren:
“Jan, geef mij mijn lichtje weer. Jan, geef mij mijn lichtje weer.”
En hij kost nie slapen, d’n hele nacht deur nie.
’s Anderendaags vertelt hij aan Sies wat ‘m die nacht overkomen is. En die [omslaan bladzijde] schrikt daor erg van.
“Jao, ge moet ’t toch d’n baos vertellen” raadt ‘m Jan.
En deze, zelf ook lang nie gerust, doet het toch.
“Jan, jan,” zegt d’n boer, “gij ook al? Maor ’k zal ou geruststellen en ‘ne paor nachten in de kluis bij jou komen slapen.”
D’n boer die doet dat. Twië nachten achtereen. Maor niks is te horen.
Maor de derde nacht, as Jan weer alliën slaapt, is ’t van hetzelfde: “Jan, geef mij mijn lichtje weer,” en zo maar deur, nacht op nacht.
Zes weken laoter is d’r hij van gestorven. Maar noch de zwevende dames, noch lichtjes op ’t damhek, zijn daar ooit meer gezien.
Dan kan ‘k ook nog vertellen van zwevende dames.
Bijna honderd jaren geleden woonde onder Hengstdijk ‘ne zekere Judocus Kriekaart. Hij had ‘ne grote boerderij en daor hoorde nogal wat weiland bij. De peerden, en da waoren d’r toen misschien wel twintig, die werden, zo as destijds de gewoonte was, behalve dan op winterdag, ’s aoves, nao dag werk, naor ’n achter de boerderij, vrij afgelegen weiland gebracht. Sies, d’n oudste knecht, zorgden daar altijd voor.
Op ‘nen avond, ’t is in ’t najaar en al donker, maor d’r is wel licht van de maan, da Sies, as nao gewoonte, de peerden he weggebrocht en net bezig is het damhek te sluiten, ziet hij over de wei twee zwevende, witte gedaanten naderbij komen. Sies, die d’r over van anderen al es wat gehoord heet en duidelijk twee zwevende vrouwen kan onderscheiden, zet ’t op ’n lopen en komt heel ontdaan [omslaan bladzijde] op de boerderij terug.
“Ah, wat is ’t me jou, Sies?” vraagt ‘m d’n boer. “Ge he toch geen geesten gezien, da ge d’ zo geschrokken uitziet?”
“’t Is gelijk gezegd, baos,” zegt Sies. “’k Was daor achter op de wei en twië zwevende dames kwamen op mij af.”
“Allee, Sies, ge zijt nie goe wijs. Gij ‘d oe da verbeeld, manneken. Wie gelooft ‘r vandaag d’n dag nou nog aan spoken?”
“Judocus,” zegt de bazin tot eure man, “gij moet daor nie mee lachen. ‘k He daar al eerder over gehoord.”
“’k Zal morgenavond eens meelopen” zegt d’n boer.
En, zoas da meer gaot, is d’r de volgenden avond niks bijzonders te zien.
Maor as enkele dagen later Sies weer, maar nou in de vroege morgen, de beesten gaat halen, kan hij de peerden nie uit de wei krijgen en staot op ’t damhek ‘nen kerske te brand’n. En zolang d’r dat staot durven de beesten de wei nie uit.
Sies durfde dat tegen de baos nie te zeggen, die lachte hem toch maar uit. Maor hij zei ’t wel tegen Jan, da was ‘ne nieuwe knecht, een jonge, onverschrokken vent.
“Laot maor, Sies,” zegt Jan. “’k Zal ikik de peerden voor ou ’s morgens weg gaan haal’n. En dan voerde gij de beesten op stal maor verder af.”
En op zekeren morgen, Jan had voor alle voorzichtigheid toch altijd de knuppel bij hem, stoat d’r ‘nen kerske te branden op ’t hek en ziet hij over het weiland twee witte dames zweven.
“’k Zal ou!” zegt Jan en met iënen slag slaot hij da kerske van ’t damhek af en metiën zijn ook de twee zwevende dames verdwenen. De peerden, die heel onrustig waoren, toen Jan bij ’t weiland kwam, komen rustig en gedwee aanlopen en gaon het damhek deur.
“Nou,” zegt Jan as hij terug in de stal is, “Sies jongen, ’t zal wel wa klaar zijn daor op de wei.”
En hij vertelt wat d’r gebeurt is en hoe hij da kerske van ’t damhek geslaogen het.
“As da maar goed afloopt,” zegt Sies bedenkelijk.
’s Aoves as Jan in de kluis, da was vroeger de slaapplaats in de schuur, op zijn bed ligt, kan ie, tegen de gewoonte in, nie in slaap geraken. Hij ligt maor te draaien en te woelen en as ’t twaalf uren is, dan hoort hij om zich heen ‘ne gesteun en een geklaag en steeds maor klinkt dezelfde vraag in zijn oren:
“Jan, geef mij mijn lichtje weer. Jan, geef mij mijn lichtje weer.”
En hij kost nie slapen, d’n hele nacht deur nie.
’s Anderendaags vertelt hij aan Sies wat ‘m die nacht overkomen is. En die [omslaan bladzijde] schrikt daor erg van.
“Jao, ge moet ’t toch d’n baos vertellen” raadt ‘m Jan.
En deze, zelf ook lang nie gerust, doet het toch.
“Jan, jan,” zegt d’n boer, “gij ook al? Maor ’k zal ou geruststellen en ‘ne paor nachten in de kluis bij jou komen slapen.”
D’n boer die doet dat. Twië nachten achtereen. Maor niks is te horen.
Maor de derde nacht, as Jan weer alliën slaapt, is ’t van hetzelfde: “Jan, geef mij mijn lichtje weer,” en zo maar deur, nacht op nacht.
Zes weken laoter is d’r hij van gestorven. Maar noch de zwevende dames, noch lichtjes op ’t damhek, zijn daar ooit meer gezien.
Onderwerp
SINSAG 0310 - Andere Erscheinungen von Weissen Frauen
SINSAG 0310 - Andere Erscheinungen von Weissen Frauen
SINSAG 0304 - Verspottete Weisse Frau rächt sich
SINSAG 0304 - Verspottete Weisse Frau rächt sich
Beschrijving
Een oude boerenknecht ziet twee zwevende, witte dames op hem af komen als hij op een avond de paarden naar de wei brengt. Als de boer meegaat om te kijken is er niets te zien.
Op een ochtend staat er een brandend kaarsje op het damhek, waardoor de paarden de wei niet uit durven. De oude knecht is bang.
Een jonge, onverschrokken knecht biedt aan om vanaf nu de paarden naar de wei te brengen en weer op te halen.
Op een dag ziet ook de jonge knecht een brandend kaarsje op het damhek en twee zwevende dames. De paarden zijn onrustig. De knecht slaat het kaarsje van het hek en de twee dames zijn meteen verdwenen. De paarden zijn weer kalm.
Vanaf dat moment wordt de jonge knecht echter nacht na nacht gekweld door de witte dame die haar lichtje terug wil en na zes weken sterft hij hierdoor.
Op een ochtend staat er een brandend kaarsje op het damhek, waardoor de paarden de wei niet uit durven. De oude knecht is bang.
Een jonge, onverschrokken knecht biedt aan om vanaf nu de paarden naar de wei te brengen en weer op te halen.
Op een dag ziet ook de jonge knecht een brandend kaarsje op het damhek en twee zwevende dames. De paarden zijn onrustig. De knecht slaat het kaarsje van het hek en de twee dames zijn meteen verdwenen. De paarden zijn weer kalm.
Vanaf dat moment wordt de jonge knecht echter nacht na nacht gekweld door de witte dame die haar lichtje terug wil en na zes weken sterft hij hierdoor.
Bron
Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)
Commentaar
Streektaal: Land van Axels?
Naam Overig in Tekst
Judocus Kriekaart
Judocus Kriekaart
Jan
Jan
Sies
Sies
Naam Locatie in Tekst
Hengstdijk
Hengstdijk
Plaats van Handelen
Hengstdijk
Hengstdijk