VODA_039_05

Heel lang ‘eled’n was d’r in Deventer ’s een keer hongersnood. Nou was dat niet zo’n mirakel want dat hadd’n een heleboel plaatsen wel ‘s. Maar in Deventer was ’t ook slim. D’r was geen eten meer an te koom’n. En an de markt daor woonde nog iemand heten ene Govert, en die had eten genoeg, maar hij wou niks meegeven. Niemand kon d’r wat van meegkreeg’n. Voor geld nog niet. Want hij dacht: straks is ’t geld niks meer waard en dan krieg ik ook niks meer voor mijn geld, dat eten dat hou ik en dat blijft hier. Nou was dat niet zo best natuurlijk, want de andere mensen gingen dood van de honger en hij zat met zijn zolders vol graan. De zusters van ’t gasthuis die kwamen als wij hun vragen, in naam van onze lieveheer, of ie niet wat af wou staan, of ie niet wat mee wou geev’n voor die arme mensen van Deventer. “O nee!”, zegt ie. Want hij was zuinig geweest en hij had verdiend, en hij had ’t bewaard. Hij wou ’t zelf houwen ook. Die and’ren die moesten maar zien hoe ze kwammen. En as dat dan moest wezen in de naam van onze lieveheer, dan moest onze lieveheer ook maar zorg’n dat ze eten kreeg’n, maar hij gaf het niet. Maor ja, met zie mooijie praaties hadd’n de inwoners van Deventer geen eet’n. En de zusters wisten ook niet waar ze anders eet’n moesten haal’n. Alleen die Govert had nog ’n hele voorraad. De zusters die bidd’n alwies. Maar ja… Ze wisten toch niet hoe ze aan eet’n moesten koom’n. Toen op een keer, ’s nachts, toen hoord’n ze wat. Zie denk’n, w’as daar toch te doen? Wat raar geritsel. Wat raar gedoe. Een heleboel ratt’n, dikke, vette ratt’n waar’n ‘ekomen. En die hadd’n gaat’n ‘ebeet’n in ’t huis van Govert. En daor sleept’n ze al die rogge weg. Al dat graan dat ie op zien zolders had ligg’n, waar’n weg’esleept en naor de gasthuiz’n toe’ebracht. De volgenden margen toen keken de zusters op zolder en dan zegg’n ze: “Wa’s dat nou? D’r is allemaal graan op de zolders ‘ekoom’n! Mirakel! Mirakel! Onze lieve vrouw heeft een mirakel gedaan!” Het was vol graan en zie konn’n alle mensen help’n. En die Govert zien huus, daor zaat’n de gaat’n d’rin en dat graan dat was weg. En jaren daarna heeft hij daar in Deventer dat huis nog ‘estaan en ze hebben altijd gezegd: het ratt’nhuus in Deventer.

TM 2601 - Hoe het dorp (de stad, heuvel, straat, een plek of het stuk land) aan z'n naam is gekomen    TM 2601 - Hoe het dorp (de stad, heuvel, straat, een plek of het stuk land) aan z'n naam is gekomen   

Tijdens een hongersnood in Deventer, wilde een rijke man zijn voorraad rogge niet delen. In de nacht, maakten ratten gaten in de zolder en brachten de rogge naar de gasthuizen.

Radio-uitzending Vonken onder de as (NOS)

Zie ook: ’t Rottenhuus (LYST084) in de volksverhalenbank.
Daarnaast geven handgeschreven aantekeningen aan dat dit verhaal gepubliceerd is in het volgende boek:
Entjes, Hendrik, en Jaap Brand. Van Duivels, Heksen en Spoken - Nederlandse Volksverhalen. 's Gravenhage, Boekencentrum B.V.: 1976.

Govert    Govert   

Rattenhuis    Rattenhuis   

Deventer    Deventer   

Deventer, Brink    Deventer, Brink