VODA_040_03

Joukie, van Bart Viegen, was een flink meisje, maar ze werd al niet flinker de laatste tijd. Ze werd zo wit en stil. En ze hielp ‘r moeder ook niet zo meer met plezier as eerder wel dee. Ze wisten ook niet eigenlijk wat ‘r an scheelde, maar ’t kind werd hoe langer hoe stiller. Ja, dan maar ’s naar de dokter. Maar de dokter had, zoals ’t meestal met dokters gaat volgens oompie, ook geen verstand van. Die zegt, ze moet maar een beetje rusten en ze moest maar flink verse groenten eten en ’t zou wel weer opknapp’n. Nou ja, ze hadd’n zelf een boerderij, verse groenten was d’r genoeg. Vrouw Viegen die dacht al wel, ’t zal wel niet veel uithaal’n. En Joukie knapt’n ook niks weer op. Toen kwam d’r een man langs de deur. Die zegt: “Wat scheelt dat meisje toch? Ik heb ‘r een grapje verteld en ze lacht d’r niet eens om! Ze zit d’r zo naar stil in een hoekje.” “Ja,” zegt vrouw Viegen, “dat is ‘t ‘m juist. Wij weet’n ook nie wat ‘r scheelt. Maar ze wordt steeds magerder en steeds witter.” Die man langs de deur, die keek dat meissie ’s an en die zegt: “Heeft ze ’n poesie? Loopt ze vaak met de poes?” Maar hij kon eigenlijk al wel zien dat ze dol op katt’n was want da meisjes zat met de kat op schoot. “Ja,” zegt haar moeder, “ze heeft altijd een poes bij haar. Dat poesje daar is ze gewoon onafscheidelijk mee. Daar houdt ze zoveel van. Altijd neemt ze haar poesje mee.” “Oh,” zegt die man, “dan kan ik wel denk’n wat ‘t scheelt. Dat kind dat heeft te veel haar van die kat binn’n gekreeg’n en dat is heel ongezond want ’t wil niet verteer’n. Maar, ik zal d’r u een goed middel voor geev’n. As u dat precies zo opvolgt als dat ik ‘t zegt, dan moet dat wel beter word’n.” Nou, vrouw Viegen, die was wel van plan om d’r alles an te doen wat maar kon, want ze had maar één dochtertje en ze had ‘r heel wat voor over als ’t kind weer beter werd. Ze dacht, al is ’t duur, dat geeft niks. Nou ja, ’t bleek helemaal niet duur te zijn. Die man die zei: “Je moet zien, da je een grote dikke spin vangt.” Spinn’n zijn d’r bij riet’n daak’n genoeg, dus dat was zo moeilijk nie. “Dus je vangt een grote dikke spin, doet die in ’t hoog kopje. Een schoteltje d’rop, of een lampeglas, zodat ie niet d’ruit kan lopen. En dan moe Joukje roep’n, je doet ‘r een doek voor de oog’n, met één of ander smoesje, dat je een spelletje met ‘r wil doen. Een soort blinddoek voor. Dan moet je die spin een paar druppels water op laat’n vall’n en dat kind die spin op laat’n drink’n met dat water.” Zo gebeurde ‘t. Vrouw Viegen vond wel een beetje griezelig, maar ze dee ’t toch precies zoals die man gezegd had. “Oh moe!”, zei Joukie, “Wat werd ik nou toch naar! Ik voel me zo raar vanbinnen! ’t Is precies of ‘k moet overgeef’n. Oh wat ben’k daar misselijk van geword’n!” En, ja hoor, daar kwam de spin weer an. En wat was ‘r met die spin? Hij had een hele dikke kluit katt’nhaar tuss’n zien poot’n. Dat was ’t waar Joukie altijd zo ziek en zo misselijk van was. Na die tijd is Joukie zo weer opgeknapt en ze was gauw weer beter.

TM 4302 - Volksgeneeskunde    TM 4302 - Volksgeneeskunde   

Een oude oom vertelt over een meisje dat steeds zieker en stiller wordt. Haar moeder weet niet wat er aan de hand is, totdat een man suggereert dat ze te veel kattenhaar heeft binnengekregen en hierdoor ziek is geworden. Door een specifieke behandeling met een spin knapt het meisje uiteindelijk weer op.

Radioprogramma Vonken onder de As (NOS)

Epe    Epe