VODA_040_12

‘t Was niet alleen dat oompie altied verbeeld’n dat de gewone huismiddeltjes altijd beter waar’n, maar allerhande moderne ding’n stond’n ‘m niet aan. Zo had ie ook een hekel aan spaarbank’n. Dat was ook niks. Want die kerels van de bank’n, zei hij, schriev’n mooi de rente op en is allemaal hebb’n ze ’n mooie auto en een prachtig huis, maar de gewone mens’n, die moeten er voor betaal’n. “’t Kan toch niet anders? Waar leven die kerels anders van? En waor koop’n ze dan hun eig’n mooie ding’n allemaal van? En kun je da nou begrijp’n dat, Albas Jan ook nog zijn geld naar de bank ‘ebracht hef, dat zal’k ’s vertell’n hoe dat dan weer ging.” Albas Jan, die had een mooi beetje over gespaard. Hij dach: “Daar kan’k een stukkie land voor koop’n.” Maar hij had niks tegen de vrouwe gezeg, Want as zien vrouw dat wist, die wou natuurlijk altijd eerst weer wat nieuws koop’n. Nee, zijn vrouw moest d’r niet achter koom’n. Hij had het heel zuinig gespaard. Maar ja, je weet hoe zijn vrouw, hoe dat gaat. De vrouw die kreeg toch in de smiez’n dat ‘r geld verdween’n was. D’r moest toch meer geld zijn, dacht ze, as Aalt altijd zo in de portemonnee had. Die had vast wat achterovergedrukt en ze begon te zanikk’n en te zanikk’n. D’r moest ’n nieuwe kachel koom’n. De buurvrouw had ’n nieuwe kachel, zij wou ook ’n nieuwe kachel hebb’n. Nou ja, in vrede. Om van ’t gezanik af te koom’n, heeft Aalt maar een nieuwe kachel gekocht. Klaar waar’n ze d’rmee. Maar hij had nog een mooi beetje geld over gehoud’n en dat had ie zijn vrouw natuurlijk niet verteld. Hij denkt: “De beste plek om da geld te bewaar’n is in die nieuwe kachel. Daar stop ik ’t in want die kachel wordt voort toch nie ‘estookt en dan ziet ze ’t niet en dan vindt ze ’t niet. Want misschien zoekt ze de kast wel na, maar in die kachel, dat zal ’n veilig plekje zijn.” Dat was ’t ook wel, as haar zuster Nienke nie gekoom’n was om die kachel ’s te bekijk’n. Nieke zegt: “Wat een prachtige kachel he’je daar staan! Trekt ie ook goed?” “Oh ja!”, zegt ze, “da zal wel, dat moet wel zo’n mooie nieuwe kachel. Maar we zull’n ‘t ’s probeer’n.” Gauw een ouwe krante gepakt, die krant in de kachel en geprobeerd. Aalt die was naar buiten gegaan in de tuin want die moest van dat vrouw’n gekakel al niks hebb’n. ’t begon ‘m al dik te verveel’n om d’rbij te zitt’n. Maar hij werd al heet toen ie zag dat ‘r rook uit de schoorsteen kwam. Hij as de wind naar binn’n toe. Hij zegt: “Wat doe je nou! He’je die kachel aangestook’n?” “Ja,” zegt zien vrouw, “m’n zuster wil ’s zien of da ding wel goed trekt.” Maar de cent’n waar’n al vertrokk’n, zo goed trok ie wel. Dus moest Aalt weer helemaal opnieuw beginn’n te spaar’n. En na die tijd heeft ie wel weer wat bij mekaar gekreeg’n maar nou brengt ie ’t naar de boer’n leenbank toe. “Is dat nou een kerel?”, nou dat zegt oompie, “dat ie d’r nog geen andere plaats d’r veur weet te vind’n? Want wat kunn’n die kerels van de bank d’r nou weer mooi weer van speel’n?”

Een oude oom vertelt hoe het spaargeld van een man, dat hij bewaarde in een kachel, in vlammen op gaat.

Radioprogramma Vonken onder de as (NOS)

Uit handgeschreven aantekeningen blijkt dat dit verhaal gepubliceerd is in het volgende boek:
Entjes, Hendrik, en Jaap Brand. Van Duivels, Heksen en Spoken - Nederlandse Volksverhalen. 's Gravenhage, Boekencentrum B.V.: 1976.

Albas Jan    Albas Jan   

Aalt    Aalt   

Nienke    Nienke   

Epe    Epe