VODA_040_15

Toen oompie nog volop in actie was, waren d’r ook nog niet zo vulluh radio’s. Die bent in later tied pas algemeen ‘eword’n. En televisie, heeft oom nooit gekend. Maar hij kon ‘r maar niet begrijp’n waarom de mensen naar de radio luisteren om te hoor’n wat voor ’n weer of ’t word’n zal. Waar kwam ‘t ‘r nou op an van die kerel van de radio wat die zei van ’t weer. Dat kon je toch zo in de lucht wel zien? As je zo van ja af keek, dan kon je toch genoeg zien wat was? En ah’je ’t van de lucht nog niet zien kon, nou, dan kon je ’t an de beesten toch zeker wel zien. Kroop’n de slakk’n met een hooispier achter ‘m over de weg? Dan kreeg je hooi weer. En had zo’n pik ding, modder an zien staart? Zet dan de paraplu maar klaar. Kroop er een pad over het pad? Dan kreeg ie onweer. En de duiv’n, die koer’n teeg’n reeg’n. Riep de koekkoek vaker as zeven keer achter mekaar? Dan kreeg ie ook reeg’n. En regend’n ’t toch al? Dan kon je zien an de koei’n hoe lang of ’t duur’n zou. Was ‘t ’n bui? Dan bleev’n ze stil staan. Maar als ze doorgraaz’n, dan hield ’t niet v… voort weer op met reeg’n. Zo waar’n d’r nog veel meer van die tekens waar of ie zuiver op an kon, volgens oompie dan, wat voor weer of ’t word’n zou. “En,” zegt ie, “begrijp jij nou wel hoe of Wolter Heslinga d’r toe komen kon om toch zien zuurverdiende geld voor zo’n [demoeds] ding uit te geven?” Zijn vrouw Jeltie had ‘m net zo lang aan de kop gezanikt totdat die ook een radio k… had. Want alle buur’n die hadd’n zo’n ding en zei wouw ook nog ’n lawaaiwinkel toe en zij wou d’r ook één hebb’n. Maar ja, wat voor één moest dat weez’n? D’r waar’n zoveel soort’n. “In ieder geval niet zo duur,” zegt Wolter, “as ’t maar goed genoeg is om d’r van ’t weer te hoor’n, want ander’s kan ’t me niet scheel’n.” Nou, dan was deze Duitse radio wel geschikt, zei te koopman. Wolter vroeg nog of die Duitse radio ook wel Hollands kon praat’n. En toen Hollands begon te praat’n, toen ze op ’n knopje drukk’n, was de koop al gauw gesloot’n. ’t Was hooibouw en d’r moest hard gewerkt word’n en ‘r was nie zoveel tijd om te praat’n. De radio had te zegg’n wat ’t weer wou, ’t hooi moest droog. En wat zei ’t ding? Reeg’n, in ’t midd’n des lands. “Oh,” zegt Wolter, “dat hef niks te beteek’n. Ik zet ‘t [uit pas] langs de slootwall’n.” Zogezegd, zo gedaan. Zie werk’n als de mieters volg’ns Wolter om ’t hooi droog te krijg’n en allemaal weg naar ’t midden van ’t land, weg naar de slootswal. Maar… Alles stond nog niet eens aan de slootswal of da begon ’t al te reeg’n. Ach lieve tijd, ’t hele spul werd mest nat. “Dat rotding van ’n radio deugt niet!”, zegt Wolter, “ie mosten die keerl in die lawaaiwinkel toch met da dinge in de nekke timmer’n! Daalijk d’r hen waar’n] zo kon wie toch niet meer heui’n vandage.” “Ja,” zegt zien vrouw, “dat zeg ie nou wel, maar is ’t je eig’n schuld nou ook niet een beetje?” “Wel! Nou nog mooier!”, zegt Wolter, “wol ie mij de schuld geev’n van de reeg’n?” “Nee, dat niet. Maar de radio die zegt reeg’n in ’t midden des lands. En dan moe je toch bedenk’n da’je een Duitse radio ‘ekocht hebb’n? Je weet toch niet wat voor ’n weer of ’t in Duitsland is?” “Sjonge,” zegt Wolter, “ie kon toch wel ’s gelijk hebb’n. En ze ging’n weer naar de lawaaiwinkel en ze kocht’n een Nederlandse radio.

Een oude oom vertelt hoe een stel een radio koopt om naar het weerbericht te kunnen luisteren, al vindt hij dat zelf onzin. De man luistert naar de voorspelling van het weer, maar interpreteert het geheel verkeerd.

Radiouitzending Vonken onder de As (NOS)

Wolter Heslinga    Wolter Heslinga   

Jeltie Heslinga    Jeltie Heslinga   

Epe    Epe