MUYLD003

Me: Stond het niet hier ergens... Nou, geen tijd verknoeien. Die vrouw had een man die er niets van zag, wat zij zag, maar hij geloofde wel dat ze dat echt zag en dat het geen fantasie was. Ze hadden een huis in Nunspeet dat uitliep in het bos.
Yv: Oh, op tv is zij ook geweest, dacht ik.
Me: Kan zijn, ik heb geen tv, dat weet ik niet. Ehm, ze liet me zien, de situatie, en als ze in dat bos liepen, dan zagen ze ook iets. Op een keer liepen ze daar en de poes, of twee poezen hadden ze, die liepen mee en het was net of die telkens zo ergens naar keken. En toen zij zich daar goed op in stelde zag ze ook dat daar, in het najaar, een heel groepje kabouters liep, want die gaan in het najaar altijd naar Scandinavië. Waarom dat weet ik niet, want daar is het nog kouder. Maar, in ieder geval... met allerlei bagage bij zich, die ze zo over hun schouder dragen, dan in een doek geknoopt of zoiets. En toen sprak ze daar over met een vrouw in een dorpswinkeltje en die keek haar zo eens aan en zei: "U ziet ze ook, hè?" "Ja", zei ze, en toen konden ze praten. En toen hadden ze het daarover, want die vrouw wist dat ze elk jaar naar het noorden trokken. Dan gaan ze ergens over het water...
En, op een keer, ze hadden daar een... een soort, eh, houtschuur. Daar ergens zo in het bos of in de tuin, zo in die overgang. En toen was het 's nachts een verschrikkelijk onweer. En toen ze daar overdag gelopen hadden, toen was er een kaboutervrouwtje geweest die haar aandacht probeerde te trekken en d'r blijkbaar iets zeggen wou, maar ze had 't niet goed begrepen. En de volgende ochtend zeiden ze: "Laten we eens even gaan kijken wat de storm gedaan heeft in het bos". En toen komen ze bij die houtschuur en die was helemaal door de stormwind ingestort. En toen dacht ze: "Ah, daar heeft dat vrouwtje me voor willen waarschuwen". Toen wist ze het.
Ze zag ook een mannetje, dat was weer een beetje anders, maar ook een klein mannetje, dat noemde ze het groene mannetje. Mja, het was groen. En die kwam ze af en toe tegen, zo op de hei. Op een keer zocht ze naar het vleesetende plantje. En ze kon het maar niet vinden en die gedachte zond ze uit. Toen sprong dat groene mannetje daar voor haar, en zei telepatisch tegen haar: "Je staat erop!" En toen keek ze: ja, warempel... nou, hij was dan ook dichterbij. Zo had ze allerlei avonturen. Maar vooral met de kabouters en met het groene mannetje.
Dus dat leeft daar nog wel en als je de grote weg rijdt naar het noorden en je komt langs al die heuveltjes, waarschijnlijk grafheuvels, met die dennen erop, dan heb ik tenminste altijd een gevoel dat daar nog iets hangt van vroeger. Mmm, het is daar nog een beetje oer. En dat zijn dus de kabouters.

SINSAG 0082 - Zwerge warnen vor drohender Gefahr    SINSAG 0082 - Zwerge warnen vor drohender Gefahr   

Een man en een vrouw hadden een huis vlakbij een bos, waar de vrouw een groep kabouters zag die naar Scandinavië trokken, waar ze in het najaar altijd heengaan. Hier heeft ze over gepraat met een vrouw in een dorpswinkel.
De vrouw zag een keer overdag een kaboutervrouwtje bij de schuur die haar aandacht trok en iets wou zeggen, maar de vrouw begreep het niet. Toen ze de volgende dag keek of er schade was van de storm die die nacht gewoed had, was de hele schuur ingestort.
Toen de vrouw de gedachte uitzond dat ze een plantje niet kon vinden, zei een groen mannetje dat ze erop stond en dat was ook zo. Zo had deze vrouw allerlei avonturen.

interview Bussum, 3-4-1997

3 april 1997

Zwerge warnen vor drohender Gefahr

Scandinavië    Scandinavië   

Nunspeet    Nunspeet   

2013-03-01 14:46:21