Hoofdtekst
De iik en it reid
De iik hie al in pear hûndert jier oan 'e kant fan 't wetter stien. Oan dyselde kant woeks in reidkraach. Alle jierren waard dat reid wei, maar it kaam ek altyd wer. Och, sy stienen dêr alle dagen, de iik en it reid. Se krigen wol ris ferlet fan oanspraak en dan hienen se sa'n praatsje tegearre. De iik hâlde him wakkere grutsk. Hy sei tsjin it reid: 'Och, wat bistu eigentlik in swak skepsel. Samar brekste, en der kin gjin sigentsje wyn komme, of dû joust dy der ûnder del. Dan moatst my hawwe—yn my sit kerrel!' 'Wat moat ik ek oars as my deljaan', sei it reid, 'mar ik kom ek alle kearen wer oerein. En dû? Wachtsje mar—dyn tiid komt wol!'
Doe stiek der in fûle stoarm op, en it reid dat bûgde mar moai mei en dan kaam it ek moai werom. Wynstjitten kamen der, it wie aldermâlst! De iik seach it reid wol bûgen en skodholle. Soks wie him te min. Mar dêr kaam noch fûlder wynskuor, en dien wie it mei de iik—hy gong tsjin'e flakte.
Doe sei it reid: 'Dêr hast it al—dû mei dyn stegens'. Oft de iik it noch heard hat, kin ik net sizze; hy sykhelle mar amper mear, want hy wie sa goed as fan 'e woartels. En it reid gong wer moai op en del mei de wyn.
Der waard dan wol by sein, as se dit fertelden: 'Men moat op 'e tiid meigean kinne. Dat is better as oeral tsjinyn gean'.
De iik hie al in pear hûndert jier oan 'e kant fan 't wetter stien. Oan dyselde kant woeks in reidkraach. Alle jierren waard dat reid wei, maar it kaam ek altyd wer. Och, sy stienen dêr alle dagen, de iik en it reid. Se krigen wol ris ferlet fan oanspraak en dan hienen se sa'n praatsje tegearre. De iik hâlde him wakkere grutsk. Hy sei tsjin it reid: 'Och, wat bistu eigentlik in swak skepsel. Samar brekste, en der kin gjin sigentsje wyn komme, of dû joust dy der ûnder del. Dan moatst my hawwe—yn my sit kerrel!' 'Wat moat ik ek oars as my deljaan', sei it reid, 'mar ik kom ek alle kearen wer oerein. En dû? Wachtsje mar—dyn tiid komt wol!'
Doe stiek der in fûle stoarm op, en it reid dat bûgde mar moai mei en dan kaam it ek moai werom. Wynstjitten kamen der, it wie aldermâlst! De iik seach it reid wol bûgen en skodholle. Soks wie him te min. Mar dêr kaam noch fûlder wynskuor, en dien wie it mei de iik—hy gong tsjin'e flakte.
Doe sei it reid: 'Dêr hast it al—dû mei dyn stegens'. Oft de iik it noch heard hat, kin ik net sizze; hy sykhelle mar amper mear, want hy wie sa goed as fan 'e woartels. En it reid gong wer moai op en del mei de wyn.
Der waard dan wol by sein, as se dit fertelden: 'Men moat op 'e tiid meigean kinne. Dat is better as oeral tsjinyn gean'.
Onderwerp
AT 0298C* - Reeds Bend before Wind (Flood) 
AT 0298C* - Reeds Bend before Wind (Flood) 
ATU 0298C* - The Reeds Bend before Wind (Flood).
ATU 0298C* - The Reeds Bend before Wind (Flood).
Beschrijving
Een eik beweert sterker te zijn dan het riet, omdat hij altijd rechtop blijft staan terwijl het riet meebuigt met de wind. Er steekt een storm op, waarbij de eik omver wordt geblazen. Het riet blijft echter heel, omdat het buigzaam is. Zo blijkt dat het niet goed is om overal maar tegenin te gaan.
Bron
Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksferhalen. Baarn (etc.) 1979, p.232.
Commentaar
20 maart 1978
Reeds bend before Wind
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20