YPFOE221 - Wêrom 't de hûnen mekoarren berûke

Wêrom't de hûnen mekoarren berûke
De hiele hûnefamylje hâlde ris in gearkomste. Se wienen der ôfgryslike min oer te sprekken, dat se altyd mar de bonken krigen en noait it fleis. Se ornearren: 'Dêr is wol wat oan te dwaan. Wy sille in fersykskrift opmeitsje en dan moat ien fan ús âldsten dêr mar mei nei de kommissaris ta'.
Se setten har beswieren op skrift en dat ha se in hûn ûnder de sturt bûn. En dy hûn is der mei by it hûs fan 'e kommissaris kommen, mar dêr dienen se net iepen. Doe begûn dy hûn dêr foar de doar te janken, want hy woe der yn. Mar doe waard er likemin talitten. De lju krigen op 't lêst har nocht fan dat gejank en doe't de hûn net wike woe, ha se him dearânsele. Sadwaande is er noait mei it antwurd thúskommen. Mar no rûke alle hûnen mekoarren noch ûnder de sturt, oft de brief hast weromkomt.

AT 0200A - Dog Loses his Patent Right    AT 0200A - Dog Loses his Patent Right   

ATU 0200A - The Dog Loses a Certificate    ATU 0200A - The Dog Loses a Certificate   

Een hondenfamilie is ontevreden, omdat ze altijd slechts de botten krijgen in plaats het vlees. De honden schrijven een verzoekbrief, die bij één van hen aan de staart wordt gebonden. Deze hond moet de brief naar de commissaris brengen. De commissaris moet echter niets hebben van het gejank, en slaat de hond dood. Zo hebben de honden nooit een antwoord gekregen op hun brief. Nog altijd ruiken honden bij elkaar onder de staart, om te zien of de brief misschien toch is teruggekomen.

Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksferhalen. Baarn (etc.) 1979, p.233.

28 nov. 1973

Dog loses his patent right

2013-03-01 14:46:20