Hoofdtekst
Mi: Hoe reageren nou uw familie, en uw vrienden en kennissen, vanaf het begin dat u hiermee bezig bent?
Me: Nou, aanvankelijk heeft niemand er ooit iets van begrepen. Ik vertelde als klein kind mijn moeder ervan, maar ik merkte dat ze er niets van begreep. Maar ze was welwillend, en ze dacht waarschijnlijk: 'Dat gaat wel over', maar macht is een groot woord. Ik vertelde haar dat ik 's nachts in een ander land was, in 'Kunida', en ik schreef hele stukken grammatica op van de taal van het Kunidas, en hele woordenlijsten. En ... Tja ... Ik weet wel dat ze wel eens zei, 's morgens: 'Hoe komen je nagels toch vuil, ik heb je toch schoon in bed gelegd gisteravond? Je hebt zeker weer in de grond gekrabt in Kunida!' En ik ging dus om met die vriendjes. En ik heb een keer een engel gezien die mij ergens mee hielp omdat mijn moeder me niet hoorde roepen toen ik 's avonds in bed lag. En dat was allemaal heel gewoon voor me. Ik heb altijd wel vriendinnetjes gehad, maar dat waren meer werktuigen eerlijk gezegd, om de grote fantasieën die ik had, die ik omzette in een spel, een toneelstuk als het ware ... Daar moesten zij dan een rol in vervullen. Dat was het eigenlijk. En ik had altijd vriendjes om leuk mee te spelen. Eigenlijk speelde ik meer mèt de jongens, en de meisjes waren mijn werktuigen die de rollen speelden die ik ze gaf.
(...) ik snak naar tijd om alleen te zijn, om eindelijk zelf ook eens wat te lezen of iets te doen waar ik zin in heb.
Me: Nou, aanvankelijk heeft niemand er ooit iets van begrepen. Ik vertelde als klein kind mijn moeder ervan, maar ik merkte dat ze er niets van begreep. Maar ze was welwillend, en ze dacht waarschijnlijk: 'Dat gaat wel over', maar macht is een groot woord. Ik vertelde haar dat ik 's nachts in een ander land was, in 'Kunida', en ik schreef hele stukken grammatica op van de taal van het Kunidas, en hele woordenlijsten. En ... Tja ... Ik weet wel dat ze wel eens zei, 's morgens: 'Hoe komen je nagels toch vuil, ik heb je toch schoon in bed gelegd gisteravond? Je hebt zeker weer in de grond gekrabt in Kunida!' En ik ging dus om met die vriendjes. En ik heb een keer een engel gezien die mij ergens mee hielp omdat mijn moeder me niet hoorde roepen toen ik 's avonds in bed lag. En dat was allemaal heel gewoon voor me. Ik heb altijd wel vriendinnetjes gehad, maar dat waren meer werktuigen eerlijk gezegd, om de grote fantasieën die ik had, die ik omzette in een spel, een toneelstuk als het ware ... Daar moesten zij dan een rol in vervullen. Dat was het eigenlijk. En ik had altijd vriendjes om leuk mee te spelen. Eigenlijk speelde ik meer mèt de jongens, en de meisjes waren mijn werktuigen die de rollen speelden die ik ze gaf.
(...) ik snak naar tijd om alleen te zijn, om eindelijk zelf ook eens wat te lezen of iets te doen waar ik zin in heb.
Beschrijving
Als kind was Mellie Uyldert altijd al 'anders' dan andere kinderen. Ze had niet veel vriendinnetjes. 's Nachts bezocht Mellie het land Kunida. Haar moeder begreep er niets van.
Bron
interview Bussum, 17-04-1997
Commentaar
17 april 1997
Naam Overig in Tekst
Kunida 
Kunida 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21