Hoofdtekst
Lilke beesten
Myn omke, âlde Wolter Bonnema, dat wie ien, as dy te jûnpraten gong, dan naam er it boek mei, want it wie in man fan lêzen. Hy kaam by de minsken en dan gong er sitten en hy lies har wat foar. Mar hy fertelde ek wol ris in ferhaaltsje.
Op in kear dat ik der by wie sei er: 'Ik sil jim wat nijs fertelle, dat ha 'k sels belibbe en meimakke. Sjoch, wy wienen te murdejeien. It wie net sa let yn 'e wintertiid, dat de beesten rûnen noch yn 't lân. En doe kamen wy op in plak, dêr rûnen ús murdehûnen fêst. Dêr kamen de beesten om ús hinne. Dy krongen op ús yn. Dat hat men sa, as men hûnen by jin hat. Dat is gefaarlik. Ik sei: 'Ik gean der dalik sels oan! Mar ik stie by in pear dikke stiennen; de iene wie in fjurstien en de oare in balstien.
Ien ko kaam lyk op my yn. De bek wiidst iepen. Ik smiet him de balstien ta de bek yn. Hy fleach him troch de hals. Doe draaide dy ko him om, sa benaud krige er it. Ik smiet him de fjurstien ta de kont yn. Dy stiennen spatten tsjininoar oan yn 'e bealich en dêr sloech fjûr út. De hiele ko fleach yn 'e brân, dy barste útinoar'.
'Wolter', seinen se, 'dat lychst allegearre. Dat kin net'.
'It is wier bard', sei Wolter-om.
Myn omke, âlde Wolter Bonnema, dat wie ien, as dy te jûnpraten gong, dan naam er it boek mei, want it wie in man fan lêzen. Hy kaam by de minsken en dan gong er sitten en hy lies har wat foar. Mar hy fertelde ek wol ris in ferhaaltsje.
Op in kear dat ik der by wie sei er: 'Ik sil jim wat nijs fertelle, dat ha 'k sels belibbe en meimakke. Sjoch, wy wienen te murdejeien. It wie net sa let yn 'e wintertiid, dat de beesten rûnen noch yn 't lân. En doe kamen wy op in plak, dêr rûnen ús murdehûnen fêst. Dêr kamen de beesten om ús hinne. Dy krongen op ús yn. Dat hat men sa, as men hûnen by jin hat. Dat is gefaarlik. Ik sei: 'Ik gean der dalik sels oan! Mar ik stie by in pear dikke stiennen; de iene wie in fjurstien en de oare in balstien.
Ien ko kaam lyk op my yn. De bek wiidst iepen. Ik smiet him de balstien ta de bek yn. Hy fleach him troch de hals. Doe draaide dy ko him om, sa benaud krige er it. Ik smiet him de fjurstien ta de kont yn. Dy stiennen spatten tsjininoar oan yn 'e bealich en dêr sloech fjûr út. De hiele ko fleach yn 'e brân, dy barste útinoar'.
'Wolter', seinen se, 'dat lychst allegearre. Dat kin net'.
'It is wier bard', sei Wolter-om.
Onderwerp
AT 1889 - Münchhausen Tales 
AT 1889 - Münchhausen Tales 
ATU 1889 - Münchhausen Tales.
ATU 1889 - Münchhausen Tales.
Beschrijving
Walter Bonnema vertelde een verhaal waarin hij tijdens een bunzingjacht werd aangevallen door bunzinghonden. Walter gooide toen een dikke steen in de bek van een hond. De steen ging door de hals naar binnen. Vervolgens gooide hij een vuursteen tegen de steen in de hond, waardoor de hond in brand vloog.
Bron
Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksforhalen. Baarn [etc.] 1979, blz.382
Commentaar
6 oktober 1971
Münchhausen Tales
Naam Overig in Tekst
Wolter Bonnema
Wolter Bonnema
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20