ypfoe403 - Feitse, wat bist my ien!

Feitse, wat bist my ien!
Heit-en-dy pleisteren ûnderweis mei de bijeweinen altyd by deselde kastleinske. Der wienen soms wol fjirtich weinen; it wie doe allegear bijen.
Se sieten dêr te kofjedrinken. Doe hienen seit der oer hân, dat de gebitten minder waarden. Mar Feitse sei: 'Ik hie ek sa'n min gebit, mar dêr ha 'k no gjin lêst meer fan'. It wie in widdofrou, dy kastleinske. 'Hoe ha jo dat dan?' woe se witte. 'Ik ha in oar gebit'. 'Dat kin net', sei se—sjoch, nije gebitten wienen der doe noch net. 'Dat kin doch net—wêr is dat dan fan makke?' 'Fan koarkhout', sei Feitse. 'Dat kin noait—dat jout mei, dêr kinne jo noait mei bite'. 'Ik kin der wol mei bite—fiel my mar yn 'e mûle!' Doe biet er har goed yn 'e finger, want hy hie in bêst gebit. Dat hja raasde: 'Feitse, wat bist my ien!'
Sokke faksen hie er altyd.

Onderweg pauzeren vader en Feitse altijd bij dezelfde herbergierster. Fietse beweert dat hij een nieuw gebit van kurk heeft. De herbergierster vindt het ongeloofwaardig en zegt dat hij daar niet mee kan bijten. Feitse zegt dat ze haar vinger maar in zijn mond moet doen dan zal ze voelen dat hij kan bijten. Vervolgens bijt hij hard in haar vinger. Er is namelijk niets mis met zijn gebit.

Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksferhalen. Baarn [etc.], 1979, p. 386

14 december 1971

Feitse    Feitse   

2013-03-01 14:46:20