Hoofdtekst
Ans
Je moet niet vergeten, die Kanaalstraat, dat was de bekendste straat in Utrecht West. Dat was gewoon de bekendste straat van heel Utrecht. Iedereen wist wat hier gebeurde. Net voor de oorlog zijn die winkelfeesten hier gekomen, en ja, dat is natuurlijk geweldig mooi geweest. Toen hebben ze eerst nog die bomen eruit gerooid en toen is het feest gekomen. Toen hadden wij een winkeliersvereniging. Met Anton de Ru als voorzitter. Op een avond in de winkelweekperiode in september, dan reden ze met het bestuur de hele avond door de Kanaalstraat heen in een open Landauer. Paarden ervoor. En daarnaast liepen mannen met van die fakkels. En een zwarte rook lieten ze achter, jongen! De halve buurt liep mee en dat was feest.
Ik ben al in 1930 in Utrecht komen wonen en ja, dat hadden wij in Rotterdam nooit meegemaakt. Die winkelweken zijn altijd onvoorstelbaar gezellig geweest, er was wel eens een vechtpartijtje, maar dat werd altijd weer opgelost. De etalages waren altijd mooi opgemaakt: van Anton de Ru op de Damstraat, van de bloemist Knopper, maar het mooiste waren de slagersetalages. De slagers maakten grote bouwwerken van reuzel en vet. En dan had je prijzen, eerste prijs, tweede prijs, derde prijs, eervolle vermeldingen. En al die prijzen werden iedere keer weer bijgezet. En je liep iedere avond het hele ritueel vijf, zes keer rond, het was gewoon gezellig. De hele Kanaalstraat zag dan zwart van de mensen. Later kwam daar het marionettenkorps erbij, muziekkorps Aurora. En in 1953, na die watersnoodramp in Zeeland, toen hebben de winkeliers van Lombok West Kapelle geadopteerd. En toen kwam er zo'n koor uit West Kapelle, van die Zeeuwse vrouwen in kostuum en die gaven een concertje op de hoek. En die hele winkelweek stond in het teken van de watersnoodramp. Die vrouwen van dat koor die werden ook ondergebracht bij de mensen in Lombok. Zeven dagen duurde het, van dinsdag tot dinsdag. Twaalf uur: start, kwam de burgemeester openen. En dan dinsdags om twaalf uur was alles afgelopen.
Later kwamen de gekostumeerde kinderoptochten. Daar moest je iets uitbeelden. Wij hadden in de Van Heutszstraat wel vijftig kinderen wonen. Toen hebben wij daar met nog een paar vrouwen de koppen bij elkaar gestoken en we zijn aan de gang gegaan. Met vrouwen in de straat moest je dat allemaal klaarmaken, zodat er een idee uit kwam. En dat deden wij dus, dat was zo'n leuke tijd, hè, want dan werd het half augustus en dan hadden ze al een tijd vakantie gehad en dan begonnen ze zich te vervelen. Dan dacht ik bij mezelf: nou moet ik ze aan het werk zetten. Ik begon letters te tekenen, of teksten te bedenken, dan schreef ik al die teksten op: zoveel A's, zoveel B's. Als ik die dan getekend had, haalde ik een stel kinderen in huis, ik had er zelf ook al drie, maar dat maakt helemaal niet uit of je nou met z'n achten om die tafel zit of met z'n drieën en dan begonnen ze voor mij die letters uit te knippen. Die waren allemaal tien centimeter, ze moesten allemaal dezelfde maat hebben, natuurlijk, daarom moest ik ze tekenen.
Daarna mochten hun ze uitknippen, van wit papier, of rood papier. Als ik dat allemaal klaar had, ging ik bij de mensen vragen om oude lakens, want daar maakte ik die spandoeken van, zo groot als ik ze nodig had. Daar legde ik die tekst op en dan begon ik de hele zaak vast te plakken. Dat ging dan tussen twee stokken en zo liepen twee kinderen met die tekst, om aan te geven wat ze voorstelden.
Nou, de allereerste keer deden wij de kroningsstoet van de Engelse koningin. Dat was de eerste keer dat we meededen, toen had ik dertien kinderen nodig. We hebben mooi de eerste prijs gewonnen! Het was ook zo echt, hè, die sleep van Elizabeth hadden we van een rood gordijn gemaakt, van een oud rood pluchen gordijn en daar in de rondte lag allemaal witte watten en dan Elizabeth erin, nou, helemaal van witte watten, dat was een prachtig gezicht.
Die meisjes kwamen met hun communiejurkjes en ik vermaakte dan het een en ander.
Ik was heel handig met kleren. Dat komt, ik ben vroeger altijd uit naaien gegaan. Ik had vaste adressen.
"De huisnaaister komt", nou, d'r werd iets leuks gemaakt, er werd echt iets extra's gedaan als een koekje bij de koffie en iets bij de thee, al die kleine gezellige dingen. Dat heb ik een hele tijd gedaan. Vanaf mijn achttiende. Ik was om half 8 weer thuis en dan zat ik zo weer achter de naaimachien. Ik zat er echt tot in de nacht achter om wat bij te verdienen. Wat ik overdag verdiende, dat moesten wij afdragen, want met z'n allen moet je proberen dat gezin draaiende te houden. Maar toen zei mijn vader: wat je er nou 's avonds bij verdient, dat mag je houden. Nou dan begrijp je wel hoe hard of je dan weer achter die naaimachine gaat, hè? 's Avonds om half acht tot 's nachts één uur, twee uur. Ik maakte er iedere avond één af. En dan had ik aan het eind van de week vijftien gulden verdiend voor mezelf, dat waren vijf japonnen van drie gulden. Dat was een hoop geld toen, dat was echt wel een half weekloon. En op die manier kon je dan sparen. Dus dat moet je dan gewoon in je avonduren doen, dat ben ik ook gewoon blijven doen. Gewoon thuis.
Mijn man was bij de brandweer en daar heb je vierentwintig uur op en vierentwintig uur af. Nou, die vierentwintig uur dat ie weg was, was ik ook 's nachts alleen, dus ik kon net zo laat naar bed gaan als je zelf wil, dan ben je zo vrij. Als ie thuis was, dan werd er wel eens op de grond geklopt. Zo van: Kom je nog! En dan ging ik onder aan de trap staan en dan riep ik: "Kan nog niet."
Want het moet af, dat had ik beloofd. Dan kan je toch niet in je bed gaan liggen? Ik heb dat heel lang gedaan en ik heb dat altijd ontzettend leuk gevonden. Vandaar dat dat met die kinderfeesten zo ging.
Maar dat is eigenlijk helemaal uit de hand gelopen. Want een paar jaar later had ik honderdvijftig kinderen, toen ben ik naar meneer Donselaar gegaan, van die houthandel en ik zeg: "Nou heb ik uw hulp nodig. Zou u nou aanstaande woensdagmiddag niet een stuk vrij kunnen maken in die garage? Als u wat kisten neerzet en u legt er wat planken op, dan kan ik die honderdvijftig kinderen kwijt. Ik heb mensen genoeg die er op letten, ze zullen bij u de boel niet overhoop gooien." En hij deed het! Hij deed het, echt waar. En toen deden we Grace Kelly.
Toen was Reinier met Grace Kelly getrouwd en er was al een kind geboren ook. Ik zeg: "Daar moeten we nou ook eens mee voor de dag komen." Mijn zus had ook pas een baby en een prachtige kinderwagen, ik denk: die vraag ik. Dat kind mag er in leggen, wij rijden met dat kind. En prins Reinier die liep in een pak van mijn man, een uniform van de brandweer, je mot dan wel wat wegwerken, maar het was een uniform. En mijn oudste dochter had een hele knappe vriendin, dat was precies Grace Kelly, die had ook zo'n knot, een prachtige meid, hè. Nou die had ook een prijs, hoor. Dan stelden wij ons op in de Van Heutszstraat. Kwam je onder de poort door zo de Kanaalstraat in. En de belangstelling voor die optochten was groot, de hele Kanaalstraat zag zwart van de mensen als wij daar rondliepen.
Wij sleepten altijd heel veel prijzen weg en dan gingen we daarna naar ons clubhuis tussen de huizen van de Bandoengstraat en de Van Heutszstraat een kindermiddag verzorgen en dan maakten we dat geld gelijk op.
En dat hebben het met z'n allen gedaan. Dat bezig zijn met al die kinderen is zo belangrijk. Ze ook aan het werk zetten, ze het gevoel geven dat ze er ook aan mee hebben gedaan. Dat was zo'n mooie tijd. Ik noem het nog steeds m'n gouden tijd. Ik denk niet dat het nu zou lukken. De mensen zijn zo afstandelijk geworden.
("Als ik het vertel, zie ik het weer helemaal voor me" Verhalen uit Lombok. Deel 1. Utrecht 1998, p.36-41.)
Je moet niet vergeten, die Kanaalstraat, dat was de bekendste straat in Utrecht West. Dat was gewoon de bekendste straat van heel Utrecht. Iedereen wist wat hier gebeurde. Net voor de oorlog zijn die winkelfeesten hier gekomen, en ja, dat is natuurlijk geweldig mooi geweest. Toen hebben ze eerst nog die bomen eruit gerooid en toen is het feest gekomen. Toen hadden wij een winkeliersvereniging. Met Anton de Ru als voorzitter. Op een avond in de winkelweekperiode in september, dan reden ze met het bestuur de hele avond door de Kanaalstraat heen in een open Landauer. Paarden ervoor. En daarnaast liepen mannen met van die fakkels. En een zwarte rook lieten ze achter, jongen! De halve buurt liep mee en dat was feest.
Ik ben al in 1930 in Utrecht komen wonen en ja, dat hadden wij in Rotterdam nooit meegemaakt. Die winkelweken zijn altijd onvoorstelbaar gezellig geweest, er was wel eens een vechtpartijtje, maar dat werd altijd weer opgelost. De etalages waren altijd mooi opgemaakt: van Anton de Ru op de Damstraat, van de bloemist Knopper, maar het mooiste waren de slagersetalages. De slagers maakten grote bouwwerken van reuzel en vet. En dan had je prijzen, eerste prijs, tweede prijs, derde prijs, eervolle vermeldingen. En al die prijzen werden iedere keer weer bijgezet. En je liep iedere avond het hele ritueel vijf, zes keer rond, het was gewoon gezellig. De hele Kanaalstraat zag dan zwart van de mensen. Later kwam daar het marionettenkorps erbij, muziekkorps Aurora. En in 1953, na die watersnoodramp in Zeeland, toen hebben de winkeliers van Lombok West Kapelle geadopteerd. En toen kwam er zo'n koor uit West Kapelle, van die Zeeuwse vrouwen in kostuum en die gaven een concertje op de hoek. En die hele winkelweek stond in het teken van de watersnoodramp. Die vrouwen van dat koor die werden ook ondergebracht bij de mensen in Lombok. Zeven dagen duurde het, van dinsdag tot dinsdag. Twaalf uur: start, kwam de burgemeester openen. En dan dinsdags om twaalf uur was alles afgelopen.
Later kwamen de gekostumeerde kinderoptochten. Daar moest je iets uitbeelden. Wij hadden in de Van Heutszstraat wel vijftig kinderen wonen. Toen hebben wij daar met nog een paar vrouwen de koppen bij elkaar gestoken en we zijn aan de gang gegaan. Met vrouwen in de straat moest je dat allemaal klaarmaken, zodat er een idee uit kwam. En dat deden wij dus, dat was zo'n leuke tijd, hè, want dan werd het half augustus en dan hadden ze al een tijd vakantie gehad en dan begonnen ze zich te vervelen. Dan dacht ik bij mezelf: nou moet ik ze aan het werk zetten. Ik begon letters te tekenen, of teksten te bedenken, dan schreef ik al die teksten op: zoveel A's, zoveel B's. Als ik die dan getekend had, haalde ik een stel kinderen in huis, ik had er zelf ook al drie, maar dat maakt helemaal niet uit of je nou met z'n achten om die tafel zit of met z'n drieën en dan begonnen ze voor mij die letters uit te knippen. Die waren allemaal tien centimeter, ze moesten allemaal dezelfde maat hebben, natuurlijk, daarom moest ik ze tekenen.
Daarna mochten hun ze uitknippen, van wit papier, of rood papier. Als ik dat allemaal klaar had, ging ik bij de mensen vragen om oude lakens, want daar maakte ik die spandoeken van, zo groot als ik ze nodig had. Daar legde ik die tekst op en dan begon ik de hele zaak vast te plakken. Dat ging dan tussen twee stokken en zo liepen twee kinderen met die tekst, om aan te geven wat ze voorstelden.
Nou, de allereerste keer deden wij de kroningsstoet van de Engelse koningin. Dat was de eerste keer dat we meededen, toen had ik dertien kinderen nodig. We hebben mooi de eerste prijs gewonnen! Het was ook zo echt, hè, die sleep van Elizabeth hadden we van een rood gordijn gemaakt, van een oud rood pluchen gordijn en daar in de rondte lag allemaal witte watten en dan Elizabeth erin, nou, helemaal van witte watten, dat was een prachtig gezicht.
Die meisjes kwamen met hun communiejurkjes en ik vermaakte dan het een en ander.
Ik was heel handig met kleren. Dat komt, ik ben vroeger altijd uit naaien gegaan. Ik had vaste adressen.
"De huisnaaister komt", nou, d'r werd iets leuks gemaakt, er werd echt iets extra's gedaan als een koekje bij de koffie en iets bij de thee, al die kleine gezellige dingen. Dat heb ik een hele tijd gedaan. Vanaf mijn achttiende. Ik was om half 8 weer thuis en dan zat ik zo weer achter de naaimachien. Ik zat er echt tot in de nacht achter om wat bij te verdienen. Wat ik overdag verdiende, dat moesten wij afdragen, want met z'n allen moet je proberen dat gezin draaiende te houden. Maar toen zei mijn vader: wat je er nou 's avonds bij verdient, dat mag je houden. Nou dan begrijp je wel hoe hard of je dan weer achter die naaimachine gaat, hè? 's Avonds om half acht tot 's nachts één uur, twee uur. Ik maakte er iedere avond één af. En dan had ik aan het eind van de week vijftien gulden verdiend voor mezelf, dat waren vijf japonnen van drie gulden. Dat was een hoop geld toen, dat was echt wel een half weekloon. En op die manier kon je dan sparen. Dus dat moet je dan gewoon in je avonduren doen, dat ben ik ook gewoon blijven doen. Gewoon thuis.
Mijn man was bij de brandweer en daar heb je vierentwintig uur op en vierentwintig uur af. Nou, die vierentwintig uur dat ie weg was, was ik ook 's nachts alleen, dus ik kon net zo laat naar bed gaan als je zelf wil, dan ben je zo vrij. Als ie thuis was, dan werd er wel eens op de grond geklopt. Zo van: Kom je nog! En dan ging ik onder aan de trap staan en dan riep ik: "Kan nog niet."
Want het moet af, dat had ik beloofd. Dan kan je toch niet in je bed gaan liggen? Ik heb dat heel lang gedaan en ik heb dat altijd ontzettend leuk gevonden. Vandaar dat dat met die kinderfeesten zo ging.
Maar dat is eigenlijk helemaal uit de hand gelopen. Want een paar jaar later had ik honderdvijftig kinderen, toen ben ik naar meneer Donselaar gegaan, van die houthandel en ik zeg: "Nou heb ik uw hulp nodig. Zou u nou aanstaande woensdagmiddag niet een stuk vrij kunnen maken in die garage? Als u wat kisten neerzet en u legt er wat planken op, dan kan ik die honderdvijftig kinderen kwijt. Ik heb mensen genoeg die er op letten, ze zullen bij u de boel niet overhoop gooien." En hij deed het! Hij deed het, echt waar. En toen deden we Grace Kelly.
Toen was Reinier met Grace Kelly getrouwd en er was al een kind geboren ook. Ik zeg: "Daar moeten we nou ook eens mee voor de dag komen." Mijn zus had ook pas een baby en een prachtige kinderwagen, ik denk: die vraag ik. Dat kind mag er in leggen, wij rijden met dat kind. En prins Reinier die liep in een pak van mijn man, een uniform van de brandweer, je mot dan wel wat wegwerken, maar het was een uniform. En mijn oudste dochter had een hele knappe vriendin, dat was precies Grace Kelly, die had ook zo'n knot, een prachtige meid, hè. Nou die had ook een prijs, hoor. Dan stelden wij ons op in de Van Heutszstraat. Kwam je onder de poort door zo de Kanaalstraat in. En de belangstelling voor die optochten was groot, de hele Kanaalstraat zag zwart van de mensen als wij daar rondliepen.
Wij sleepten altijd heel veel prijzen weg en dan gingen we daarna naar ons clubhuis tussen de huizen van de Bandoengstraat en de Van Heutszstraat een kindermiddag verzorgen en dan maakten we dat geld gelijk op.
En dat hebben het met z'n allen gedaan. Dat bezig zijn met al die kinderen is zo belangrijk. Ze ook aan het werk zetten, ze het gevoel geven dat ze er ook aan mee hebben gedaan. Dat was zo'n mooie tijd. Ik noem het nog steeds m'n gouden tijd. Ik denk niet dat het nu zou lukken. De mensen zijn zo afstandelijk geworden.
("Als ik het vertel, zie ik het weer helemaal voor me" Verhalen uit Lombok. Deel 1. Utrecht 1998, p.36-41.)
Beschrijving
De vertelster vertelt over de winkelweken die vroeger in Lombok werden gehouden. Zij maakte de kostuums voor de kinderoptocht. In 1953 stond de week in het kader van de watersnoodramp in Zeeland en werd West Kapelle door de winkeliers geadopteerd.
Bron
"Als ik het vertel, zie ik het weer helemaal voor me" Verhalen uit Lombok. Deel 1. Utrecht 1998, p.36-41
Commentaar
tussen 1 september 1997 - 1 juni 1998
Onder Beeld een fotocollage.
Naam Overig in Tekst
Ans
Ans 
Utrecht West
Utrecht West
Anton de Ru
Anton de Ru
Landauer
Landauer
Knopper
Knopper
Aurora
Aurora
Zeeuwse
Zeeuwse
Engelse
Engelse
Donselaar
Donselaar
Grace Kelly
Grace Kelly
Reinier
Reinier
Naam Locatie in Tekst
Kanaalstraat
Kanaalstraat
Rotterdam
Rotterdam
Damstraat
Damstraat
Zeeland
Zeeland
Lombok
Lombok
West Kapelle
West Kapelle
Van Heurtszstraat
Van Heurtszstraat
Elizabeth
Elizabeth
Bandoengstraat
Bandoengstraat
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20