Hoofdtekst
Dao wuore minse die hun ziêl aan den duvel verpand hauwe. Die verangerden in de gedaante van enen hond dat ze op hand en poet lièpe. En dan lete ze zich drage van de minse, dan spronge ze hun achter op de rök en hun veut hele ze op hun heupe dat ze gei mes of het ein of het anger oet de maal koste huole. En die heje (hadden) ouch ene band en dae verborge ze in ene soets. Ich kan neet zègge of ze dat al daag meusjte doen. Maa ich weit waal dat ze biej ene knech van ene boor wuore gewaar gewuore dat er altied ’s nachs eweg waas. Dow steurde ze hem ouch wuud eweg, tevoot, wal 20 ore en dow stuokde ze de bakuoven hiel heit, maa ueveraer (ondertussen) en waor er weer dao, dow wilj er de band oet den uoven huole, maa dae woer tiènge gehauwe wie ich altied höb hure zègge. As ze now zègge: "Ich geluif het neet, of ich num het neet aan" dan moot men wal niks geluive van al wat bestangen haef.
Onderwerp
SINSAG 0824 - Die verbrannte Haut (Gurt, Halsband)   
SINSAG 0801 - Werwolf lässt sich tragen.   
Beschrijving
Mensen die hun ziel aan de duivel hadden verkocht, konden zichzelf in een hond veranderen. In die gedaante sprongen ze voorbijgangers op de rug en lieten zich dragen. Dergelijke mensen hadden een band die ze verborgen in een boomstronk. Een boer die het vreemd vond dat zijn knecht iedere nacht weg was, stuurde de jongen ver weg. Ondertussen gooide de boer de band van de knecht in de oven. Zodra de band vuur vatte, stond de knecht echter al bij de oven om het ding te redden. Men heeft de knecht moeten tegenhouden.
Bron
J. Venken, Leuven, 1968
Commentaar
1.6 Weerwolven
limburgs (maasvallei)
513
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Maaseik   
