CJ004409

Ik wie by de boer oan 't wurk, Griet paste op 'e bargen. Mar 't wie nuver, wy woenen der sa graech in sint út meitsje, mar 't mislearre ús allegear. De dikste baerch woarde hyltyd sa slop as in skudeldoek. As Griet him fretten joech kaem hy der wol op ta, mar fleach der like hurd wer by wei en it brûs hied er om 'e bek. Myn swager sei: Dû litst der tofolle minsken by, jonge. Der binne guon, dy binne der net by fortroud.
Doe ha wy de féarts der by helle. Foar in mot dy't bigje moest. De féarts sei: Dy bargen ha gjin sykte. Mar as dy mot ek it skûm om 'e bek kriget, snij him dan mar sa gau mooglik de hals út. Nou, dat gebeurde. 't Wie in skeadepost, wy ha der mar f 60- foar bard.
Wy hienen wol guon op it eech, dy't ús dit lapt hienen, mar biwize koenen wy 't net. 't Wie tsjoenderij.

De varkens van de verteller en zijn vrouw Griet waren slap als een vaatdoek. Als het dikste varken te eten kreeg, kwam hij er wel op af, maar vloog er weer snel bij weg met het schuim om de bek. De veearts zei dat de varkens niet ziek waren, maar dat als ze het schuim om de bek kregen, hen zo snel mogelijk de hals moest worden afgesneden. Het werd een grote schadepost. Ze hadden wel iemand op het oog die het gelapt had, maar het was niet bewijzen. Het was toverij.

Collectie Jaarsma, verslag 44, verhaal 9

3 juni 1966

Griet    Griet   

2013-03-01 14:46:21