Hoofdtekst
Een vrouw met een tractor
Ze nam Lombok over van haar vader. Al weer vijftien jaar rijdt ze nu alleen rond, want toen stierf de beste man. Het paard hadden ze toen al weggedaan, want dat ging niet meer. Als het beest wist dat de ronde klaar was, ging het op een draf naar huis. Stoppen bij de verkeerslichten bij de Majellakerk was er niet bij: ze moesten een rondje om de kerk tot het licht op groen sprong. Ze lacht vrolijk, mevrouw Van de Bildt, de schillenvrouw van Lombok.
Thuis, net over de Hoge Brug, staan de koeien dampend in de stal. Zij krijgen al het lekkers dat heel Lombok donderdags aan de straat zet. Schillen, oude groenten, fruit en brood.
De schillenvrouw woont in een klein huisje dat aan sprookjes doet denken. Binnen zwaait haar oudere zus de scepter; buiten gaat de schillenvrouw over de beesten. Op het erf een houten stal, waar zij als kind nog in woonde. Een herdershond kwispelt rond - een waakhond van niets, want hij is een mensenvriend.
Elke week rijdt de schillenvrouw met haar tractor en aanhanger door de straten van Lombok. Iedereen kent haar en iedereen verwacht haar. Ze manoeuvreert met haar tractor door het drukke verkeer, lacht breed en blozend in het rond. Schillen, brood, groente en fruit hoeft de gemeente in Lombok niet op te halen; daar zorgt de schillenvrouw met haar tractor wel voor.
(Bron: Huurman, R.: De wijkwaaier, wandelen door Utrecht West. Utrecht [z.j.], p.46.)
Ze nam Lombok over van haar vader. Al weer vijftien jaar rijdt ze nu alleen rond, want toen stierf de beste man. Het paard hadden ze toen al weggedaan, want dat ging niet meer. Als het beest wist dat de ronde klaar was, ging het op een draf naar huis. Stoppen bij de verkeerslichten bij de Majellakerk was er niet bij: ze moesten een rondje om de kerk tot het licht op groen sprong. Ze lacht vrolijk, mevrouw Van de Bildt, de schillenvrouw van Lombok.
Thuis, net over de Hoge Brug, staan de koeien dampend in de stal. Zij krijgen al het lekkers dat heel Lombok donderdags aan de straat zet. Schillen, oude groenten, fruit en brood.
De schillenvrouw woont in een klein huisje dat aan sprookjes doet denken. Binnen zwaait haar oudere zus de scepter; buiten gaat de schillenvrouw over de beesten. Op het erf een houten stal, waar zij als kind nog in woonde. Een herdershond kwispelt rond - een waakhond van niets, want hij is een mensenvriend.
Elke week rijdt de schillenvrouw met haar tractor en aanhanger door de straten van Lombok. Iedereen kent haar en iedereen verwacht haar. Ze manoeuvreert met haar tractor door het drukke verkeer, lacht breed en blozend in het rond. Schillen, brood, groente en fruit hoeft de gemeente in Lombok niet op te halen; daar zorgt de schillenvrouw met haar tractor wel voor.
(Bron: Huurman, R.: De wijkwaaier, wandelen door Utrecht West. Utrecht [z.j.], p.46.)
Beschrijving
Een vrouw haalt in Lombok de schillen op met een tractor. Ze heeft de wijk overgenomen van haar vader. Vroeger gingen ze met paard en wagen, maar dat begon in het verkeer gevaarlijk te worden. Als het paard wist dat de ronde erop zat, ging hij in draf naar huis, zonder zich aan de verkeerslichten te storen. Men moest dan rondjes om de kerk blijven rijden, totdat het stoplicht op groen sprong.
Bron
Huurman, R.: De wijkwaaier, wandelen door Utrecht West. Utrecht [z.j.], p.46
Commentaar
jaren '90
Onder Beeld enkele foto's uit het kunstenaarsproject Kijk Op De Wijk.
Naam Overig in Tekst
Van de Bildt
Van de Bildt 
Naam Locatie in Tekst
Lombok
Lombok
Majellakerk
Majellakerk
Hoge Brug
Hoge Brug
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20