BVANG0084_0084_44652

Een hei. Als men voortgaat loopt men verloren.Ik ging op een keer door de Morkhovense Baan. En licht. De maan scheen schoon. 't Was stil, loofstil. Lijk als ik aan dat weike kom, komt er een hei. Dat is dat 't harde begint te waaien. Zo hard waaide die hei dat de takken tegen de bomen vlogen. Ik ging zitten, met mijn gat naar die hei, met mijn kop in mijn handen. En die hei is weg. Als ik voort had gegaan dan was ik verloren gelopen. Maar toen was dat gedaan.

Een man die in de maneschijn door de Morkhovense Baan liep, stelde bij de heide vast dat het hard begon te waaien. De man ging op de grond zitten met zijn rug naar de heide en zijn hoofd in zijn handen. Toen hij daarna opkeek, was de heide niet meer te zien. Als de man was voortgegaan, dan zou hij verdwaald zijn geraakt.

B. Van Grieken, Leuven, 1965

1.4 Luchtgeesten

antwerps (westerlo en omgeving)

122

memoraat

Oevel    Oevel   

Morkhovense Baan    Morkhovense Baan