EMEEU0193_0194_10864

9.5 Ik heb wel één gekend en daar zeiden wij Ansje tegen. Ze heette Anna, maar ze zeiden Ansje daar tegen (Anna Pirlet). En die heeft het kind, waar ik tante van ben, die had dat… Ze zeggen dat dat niet waar was, maar waarom overleesden de paters dan dat totdat het zweet op de grond viel wanneer er zo ergens iets was. Die had het kind (Aldegonde Portugaels) met zijn oortje gepakt. Mijn zuster was naar een spirit (geestenbezweerder) gegaan met het kind, want het deed niet… het schreeuwde altijd en altijd en altijd ’s nachts. En dan gingen ze op de koer wandelen er mee. Ze deden van alles, maar het kind was niet te stillen. Toen zei mijn zuster: "Nu ga ik naar de spirit, ik moet het weten." En ze ging naar de spirit, en dat is echt waar hé, dat is echt gebeurd. En die spirit woonde in Rocourt (tegen Luik). En hij had een kaars aangedaan, een kaars aangestoken op een stuk glas. En hij zei dat als de kaars uitgaat, dan bel je. En de kaars begon zo te flakkeren hé en ze gaat uit, en mijn zuster belt hem hé. En toen zei hij: "Kijk nu goed wat je ziet in dat kaarsenvet." En toen zagen ze die oude vrouw, die ze verdachten, haar handen en met het kind zijn kopje en zijn oortjes vasthouden. Ja, toen zei hij: "Ja, daar moet gebeden worden, zo veel mogelijk gebeden worden." "Weet je wat je doet", zei hij, "laat haar nooit meer omtrent (in de buurt van) het kind komen. En dan zullen we eens zien of het ’s nachts nog schreeuwt." En het kind schreeuwde niet meer. Het sliep alle nachten goed. Toen op een schone dag kwam ze (de ‘heks’) voor mijn zuster haar deur door. En het kind lag in zijn koets en ze nam haar sleutels. En ze draaide met haar sleutels en ze gooide het naar het kind opdat het kind ze haar teruggebracht zou hebben. Maar mijn zuster had het kind direkt uit zijn koets gepakt en binnen ermee hé. Niets, daar gebeurde niks. En de nacht dat die vrouw gestorven is, dan was het opnieuw. En toen zei mijn zuster: "Ik ga dat beeldje van dat kind afnemen. Wat zou toch dat maar zijn? Niks te doen." Haar man buiten de koer op, de straat op met het kind. Het kind dat sloeg altijd met zijn hoofd in de man zijn gezicht zo maar altijd hé. "En je neemt het niet af", zei de man, "het beeldje blijft op het kind." En ’s anderendaags, ’s morgens, hoorden ze zeggen dat ze gestorven was, die oude vrouw gestorven was. Toen zijn ze terug naar die spirit geweest. Ze hebben hem dat uitgelegd, en hij zei: "Eén geluk van God dat jouw man het niet heeft laten doen, dat beeldje van het kind nemen, want ze nam het mee!" Ze wou het meenemen, en dan stierf het kind ook.

SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste    SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste   

Een vrouw had een klein meisje over de oortjes gestreeld. Omdat het kindje sindsdien de hele nacht huilde, ging de moeder naar een spiritist in Luik. De man gaf de moeder een brandende kaars mee, die op een stuk glas stond. "Als de kaars uitgedoofd is, dan moet je me opbellen", had de spiritist gezegd. Toen de kaars helemaal was opgebrand, zag de vrouw in het kaarsvet het gezicht van de oude vrouw, die ze verdacht. De spiritist sprak tot de moeder: "Je moet veel bidden en je mag de heks niet meer in de buurt van je kind laten komen". Daarna sliep het kind weer rustig. Op een dag kwam de heks voorbij het huis waar het kleine meisje in een kinderwagen lag te slapen. Toen de heks haar sleutels naar het kind gooide, haalde de moeder het meisje onmiddellijk uit de wagen. Daardoor kon er niets gebeuren. Op een nacht was het kind weer bijzonder onrustig. Het hield bovendien een beeldje in zijn handen geklemd, dat het niet wilde afgeven. De vader wilde niet dat zijn vrouw het kind dat beeldje afnam. De volgende ochtend vernamen de mensen dat de heks gestorven was. Daarop ging de moeder van het kind opnieuw naar de spiritist, die zei: "Gelukkig heb je het kind dat beeldje niet afgenomen, want de heks wilde het meenemen en dan zou het kind ook gestorven zijn!"

E. Meeus, Leuven, 1985

2.1 Heksen

limburgs (tongeren)

9.5

fabulaat

Anna P.
Aldegonde P.

Tongeren    Tongeren   

Luik    Luik