GVERD0066_0066_11469 - Doodgraver jaagt mensen schrik aan in de gedaante van een spook

D: Er is een verhaal en dat is echt. Het komt van Tongeren. De oude Volders, de doodgraver van die periode, die man is een twintigtal jaren geleden gestorven, maar zijn zoon en zelfs zijn kleinzoon, die zijn op dit ogenblik nog altijd de doodgravers van Tongeren. […] die hadden ook die gewoonte, die liepen met een wit laken over het kerkhof in Tongeren. Als het zo schemerdonker begon te worden, dan had iedereen […], en dan spreek ik van de jaren dertig, die hadden daar een afgrijselijke angst voor. Voor het donker werd moest het kerkhof dus verlaten zijn, want anders kwam de geest dus daar. En die vent, die heeft zich op den duur sterker en sterker gevoeld en stouter en stouter en op een bepaald ovenblik, want dat verhaaltje als ge naar de Driekruiserstraat gaat […] de verlenging van het kerkhof en op een bapaald ogenblik hebt ge daar een klein straatje binnenin lopen. En daar stond er één van de Tongerse stadspompen. […] en na een tijd is die zo stoutmoedig dat hij van die muur afkwam en zelfs die straat begon af te wandelen. […] tot aan die pomp en dan was er éne die nergens geen schrik heeft zogezegd en die heeft hem dan eens ingerost met die ketting die hij achter zich aan sleepte en toen is het spook verdwenen. [lacht] Maar dat heeft maanden, zelfs jaren geduurd. […]

Een grafdelver liep bij schemerdonker altijd met een wit laken over het kerkhof om de mensen bang te maken. Op een dag had een man de moed om het spook met een ketting af te ranselen. Sindsdien spookte het niet meer op het kerkhof.

G. Verdickt, Leuven, 2002

1.4 Luchtgeesten

limburgs (zuiden)

L25

Omstreeks 1930

fabulaat

Lauw    Lauw