Hoofdtekst
Der wie in man, dy hie altyd lêst fan nachtmerjes.
Hy sei tsjin syn buorman: "'k Bin nachts forlegen. De nachtmerje pleaget my sa bot, dat ik bin nachts oan 't smoaren ta. Ik wol der graech ôf wêze."
Doe sei dy buorman: "Ik wyt rie. Ha jo wyt moal yn 'e hûs?"
"Jawol", sei de man.
"Set dan joun in poun moal op 'e tafel. As it tiid is fan op bêd geane jo lizzen en dan kom ik wol by jo."
Dat dy man rekke dy jouns op bêd. Hy wie in weduwman en hie ek bern.
Doe't er in skoftsje lein hie, kom de buorman by him. Hy die him de tekkens in bytsje ôf en bismiet him hielendal mei moal.
"Nou bliuwe jo sa mar lizzen," sei er, "ik kom moarn wol wer."
De oare moarns gong er wer nei him ta. Doe siet der in moai frommes by him op bêd.
De buorman sei: "Dit is oars as justerjoun."
"Ja," sei de weduwman, "ik hie permisje om har dea to dwaen. Mar sy hat my biloofd om hjir to bliuwen en om op 'e bern to passen en op my. Nou lit ik har yn leven."
De nachtmerje bleau dêr. Sy paste op 'e bern en seach op 'e man ta.
De bern seinen 'mem' tsjin har. 't Woardde alhiel eigen. Mar doe, jierren letter, gebeurde 't, dat se in fjûr oanlei fan stiennen.
"Hwat mat dat, mem?" fregen de bern.
Sy sei: "Mem mat even fuort. As dat fjûr forbrând is, komt mem wer thús."
De bern rekken nei skoalle, mar it fjûr forbrânde net. Sy kom net wer thús. Troch it kaeisgat hat sy it hûs forlitten.
Hy sei tsjin syn buorman: "'k Bin nachts forlegen. De nachtmerje pleaget my sa bot, dat ik bin nachts oan 't smoaren ta. Ik wol der graech ôf wêze."
Doe sei dy buorman: "Ik wyt rie. Ha jo wyt moal yn 'e hûs?"
"Jawol", sei de man.
"Set dan joun in poun moal op 'e tafel. As it tiid is fan op bêd geane jo lizzen en dan kom ik wol by jo."
Dat dy man rekke dy jouns op bêd. Hy wie in weduwman en hie ek bern.
Doe't er in skoftsje lein hie, kom de buorman by him. Hy die him de tekkens in bytsje ôf en bismiet him hielendal mei moal.
"Nou bliuwe jo sa mar lizzen," sei er, "ik kom moarn wol wer."
De oare moarns gong er wer nei him ta. Doe siet der in moai frommes by him op bêd.
De buorman sei: "Dit is oars as justerjoun."
"Ja," sei de weduwman, "ik hie permisje om har dea to dwaen. Mar sy hat my biloofd om hjir to bliuwen en om op 'e bern to passen en op my. Nou lit ik har yn leven."
De nachtmerje bleau dêr. Sy paste op 'e bern en seach op 'e man ta.
De bern seinen 'mem' tsjin har. 't Woardde alhiel eigen. Mar doe, jierren letter, gebeurde 't, dat se in fjûr oanlei fan stiennen.
"Hwat mat dat, mem?" fregen de bern.
Sy sei: "Mem mat even fuort. As dat fjûr forbrând is, komt mem wer thús."
De bern rekken nei skoalle, mar it fjûr forbrânde net. Sy kom net wer thús. Troch it kaeisgat hat sy it hûs forlitten.
Onderwerp
SINSAG 0797 - Mensch von Mahr beritten; Mahr wird ertappt. 
SINSAG 0797 - Mensch von Mahr beritten; Mahr wird ertappt. 
Beschrijving
Een weduwnaar met kind, wordt geplaagd door nachtmerries. Hij praat hierover met de buurman. De buurman weet raad. Als de man 's avonds in bed ligt komt de buurman en smeert hem in met wit meel. Hij moet de hele nacht zo blijven liggen. De volgende morgen gaat de buurman terug. Hij ziet een mooi vrouwspersoon bij de man op bed. De man had de vrouw kunnen doden. Ze heeft beloofd te blijven om voor de man en het kind te zorgen. Jaren later als ze een vuur aanlegt van stenen gebeurt het. Het kind vraagt wat er is. De vrouw zegt dat ze even weg moet en dat ze terugkomt als het vuur gedoofd is. Het vuur doofde niet. Ze kwam nooit meer terug. Door het sleutelgat is ze vertrokken.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 65, verhaal 22
Commentaar
7 juli 1966
Mensch von Mahr beritten; Mahr wird ertappt.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21