Hoofdtekst
Der wie in dûmny, dy syn pasterije stie hwat iensum. Dêrom hied er in grouwe houn op it hiem.
Op in joune let kom der in âld mantsje by de doar. Dy frege ûnderdak. De dûmny en de frou, dat wienen goeije minsken, dat dat wegeren se 't âld mantsje net. Hy krige dêr in stik iten en kofje derby en doe't it bêdgongerstiid wie, wiisde dûmny him in sliepkeamer oan. Sy moesten by de trap op.
Doe sei it âlde mantsje tsjin dûmny: "Jo wenje hjir tige op 'e rûmte. Binne jo net bang, dat der jo ris hwat gebeure kin?"
"Né," sei dûmny, "ik bin net bang. Allerearst bitrou ik op ús leaven Hear, dat dy my biskermje sil en dan haw ik ek noch in houn bûten, dy't foar syn baes op komt." Doe joech er it âld mantsje de hân en winske him mei in fromme bea in goeije nacht ta.
Dy nacht koe de faem net sliepe. Dy hie har sliepfortrek èk boven en hja lei hyltyd mar wekker. Doe hearde se, dat it âld mantsje út it bêd gong. Hy roan by de trappen del nei ûnderen ta.
Dêr bleau er in skoft yn ien fan 'e keamers. Dat hearde se allegear dúdlik. Op it lêst, doe gong er troch de gong nei bûten ta. 't Wie ljochtmoannewaer, sy seach ta it rút út en koe sjen dat er it hiem forliet en de wei útroan. Doe rôp se dûmny en mefrou.
De faem fortelde hwat se fornom hie. "Hy is fuortgong", sei se. "Hy hat hjir in skoft yn 'e keamer sitten."
Doe't dûmny en syn frou de keamer ûndersochten founen se in brief, dy wie oan dûmny adressearre. De man dy't se herberge hienen, wie de overste fan in roverbinde, dy't him as in âld mantsje foardien hie. It hie syn doel west it hiele hûsgesin to formoardzjen. Mar hy hie yn dy pasterije safolle goeds ûnderfoun, dat hy hie him bikoarre. Dit wienen de lêste wurden. Dûmny mocht wol op Syn leaven Hear fortrouwe, mar net op 'e houn. Hwant dy hong bûten yn 'e heechste beam.
Doe't se bûten kommen, seagen se de houn dêr hingjen.
Op in joune let kom der in âld mantsje by de doar. Dy frege ûnderdak. De dûmny en de frou, dat wienen goeije minsken, dat dat wegeren se 't âld mantsje net. Hy krige dêr in stik iten en kofje derby en doe't it bêdgongerstiid wie, wiisde dûmny him in sliepkeamer oan. Sy moesten by de trap op.
Doe sei it âlde mantsje tsjin dûmny: "Jo wenje hjir tige op 'e rûmte. Binne jo net bang, dat der jo ris hwat gebeure kin?"
"Né," sei dûmny, "ik bin net bang. Allerearst bitrou ik op ús leaven Hear, dat dy my biskermje sil en dan haw ik ek noch in houn bûten, dy't foar syn baes op komt." Doe joech er it âld mantsje de hân en winske him mei in fromme bea in goeije nacht ta.
Dy nacht koe de faem net sliepe. Dy hie har sliepfortrek èk boven en hja lei hyltyd mar wekker. Doe hearde se, dat it âld mantsje út it bêd gong. Hy roan by de trappen del nei ûnderen ta.
Dêr bleau er in skoft yn ien fan 'e keamers. Dat hearde se allegear dúdlik. Op it lêst, doe gong er troch de gong nei bûten ta. 't Wie ljochtmoannewaer, sy seach ta it rút út en koe sjen dat er it hiem forliet en de wei útroan. Doe rôp se dûmny en mefrou.
De faem fortelde hwat se fornom hie. "Hy is fuortgong", sei se. "Hy hat hjir in skoft yn 'e keamer sitten."
Doe't dûmny en syn frou de keamer ûndersochten founen se in brief, dy wie oan dûmny adressearre. De man dy't se herberge hienen, wie de overste fan in roverbinde, dy't him as in âld mantsje foardien hie. It hie syn doel west it hiele hûsgesin to formoardzjen. Mar hy hie yn dy pasterije safolle goeds ûnderfoun, dat hy hie him bikoarre. Dit wienen de lêste wurden. Dûmny mocht wol op Syn leaven Hear fortrouwe, mar net op 'e houn. Hwant dy hong bûten yn 'e heechste beam.
Doe't se bûten kommen, seagen se de houn dêr hingjen.
Onderwerp
VDK 0958J* - De dominee en de roverhoofdman 
VDK 0958J* - De dominee en de roverhoofdman 
Beschrijving
Een dominee woont op een eenzame pastorie. Hij heeft een waakhond. Een oud mannetje vraagt op een avond om onderdak. De dominee en zijn vrouw geven hem te eten en te drinken. Voordat hij naar de slaapkamer boven gaat, vraagt de man of de dominee nooit bang is. De dominee zegt dat hij vertrouwt op Onze Lieve Heer en op zijn waakhond. 's Nachts hoort de dienstbode het mannetje naar beneden gaan en na enige tijd ziet ze hem door haar raam het huis verlaten. Ze vinden een brief die de man heeft achtergelaten, waarin hij zegt roverhoofdman te zijn. Hij zou het het gezin hebben vermoord als hij niet zoveel goeds had ondervonden. Dat heeft hem bekeerd. De dominee kon echter wel op Onze Lieve Heer, maar niet op zijn hond vertrouwen. De hond hangt buiten in de boom.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 70, verhaal 5
Commentaar
24 juli 1966
De dominee en de roverhoofdman
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21