Hoofdtekst
Der wienen in mynhear en in mefrou, dy wennen yn in slot. Hja wennen op 'e rûmte en 't wie yn 'e tiid, dat der noch wol rovers wienen.
Op in kear soenen dy mynhear en dy mefrou op reis. Sy seinen tsjin 'e feint en de faem: Nou litte wy alles sa lang oan jimme oer. Wolle jimme wol goed op alles passe?
Dat beloofden se.
De earste dagen gebeurde der neat. Mar doe, op in nacht hearden se guon om 'e doar. De feint sei tsjin 'e faem: "Dû mast my aenst helpe. Oars gean wy der beide oan."
De faem sei: "As der gefaer is, stean ik myn man." De mynhear hie wol sabels en oar wapenreau, dat sy nommen elk in sabel yn 'e hân.
Sy hearden de rovers sizzen: "Hoe komme wy der yn?" "Ik wyt wol rie", sei der ien. "Wy matte in gat meitsje ûnder de fundaminten troch."
Doe gong it op in graven. It woarde in flink gat. Doe kom der ien fan 'e rovers troch. Mar de feint hie de sabel yn 'e hân en doe't de holle fan 'e rover troch it gat wie, sloech er him mei de sabel de kop ôf. De faem luts doe it lichum binnen de muorre.
Sy rôpen bûtendoar: "Bist der al?"
De feint antwurde: "Ja."
Doe kom de twadde mei de kop ûnder 'e muorre troch. Dy makke deselde reis.
Dat gong sa oan tolve ta. Allegearre krigen se de kop der ôf en alle lichums woarden yn it slot lutsen. Doe kom de trettsjinde oan 'e beurt. Mar dy fornom ûnrie. Dy luts de holle werom, nei't er earst noch in goeije klap krigen hie. Mar hy ûntkom de dea.
Doe't mynhear en mefrou thús kommen leinen der tolve liken fan rovers yn it slot. Sy priizgen de feint en de faem tige en bileannen har ryklik.
Nei forrin fan jierren wie de faem allinne thús. De mynhear en mefrou wienen op bisite en de feint wie der op út.
Doe kom der in man oan mei galanteryen en sa. Hy frege oft se ek hwat keapje woe.
Né, sy wie neat noadich. Mynhear en mefrou wienen net thús en de feint wie der ek net, mar hy koe wol in bakje thé krije.
Dat nom er oan.
Doe't se togearre yn 'e keuken fan it slot sieten, sei de sutelder: "Ha jo hjir al in skoft wenne?"
"Ja," sei de faem, "al jierren."
"Dan ha jo hjir, tink, ek wolris hwat bileefd."
"Ja", sei de faem. En doe die se it forhael fan 'e tolve rovers. "De trettsjende," sei se, "is my ûntkom."
"Dan bin ìk dat", sei de sutelder. "Mar nou bistû oan beurt."
Hy die de doarren fêst en gong op 'e tafel stean en makke in strûp oan 'e souder. Wylst er syn holle troch de strûp hinne die, sei er: "Sjoch, sa komstû hjir to hingjen."
Mar de faem skoude hastich de tafel ûnder him wei en dêr hong er.
Sa hie dy faem dus ek noch mei de trettsjende ôfweefd. Dit is gebeurd achter Drinte út.
Op in kear soenen dy mynhear en dy mefrou op reis. Sy seinen tsjin 'e feint en de faem: Nou litte wy alles sa lang oan jimme oer. Wolle jimme wol goed op alles passe?
Dat beloofden se.
De earste dagen gebeurde der neat. Mar doe, op in nacht hearden se guon om 'e doar. De feint sei tsjin 'e faem: "Dû mast my aenst helpe. Oars gean wy der beide oan."
De faem sei: "As der gefaer is, stean ik myn man." De mynhear hie wol sabels en oar wapenreau, dat sy nommen elk in sabel yn 'e hân.
Sy hearden de rovers sizzen: "Hoe komme wy der yn?" "Ik wyt wol rie", sei der ien. "Wy matte in gat meitsje ûnder de fundaminten troch."
Doe gong it op in graven. It woarde in flink gat. Doe kom der ien fan 'e rovers troch. Mar de feint hie de sabel yn 'e hân en doe't de holle fan 'e rover troch it gat wie, sloech er him mei de sabel de kop ôf. De faem luts doe it lichum binnen de muorre.
Sy rôpen bûtendoar: "Bist der al?"
De feint antwurde: "Ja."
Doe kom de twadde mei de kop ûnder 'e muorre troch. Dy makke deselde reis.
Dat gong sa oan tolve ta. Allegearre krigen se de kop der ôf en alle lichums woarden yn it slot lutsen. Doe kom de trettsjinde oan 'e beurt. Mar dy fornom ûnrie. Dy luts de holle werom, nei't er earst noch in goeije klap krigen hie. Mar hy ûntkom de dea.
Doe't mynhear en mefrou thús kommen leinen der tolve liken fan rovers yn it slot. Sy priizgen de feint en de faem tige en bileannen har ryklik.
Nei forrin fan jierren wie de faem allinne thús. De mynhear en mefrou wienen op bisite en de feint wie der op út.
Doe kom der in man oan mei galanteryen en sa. Hy frege oft se ek hwat keapje woe.
Né, sy wie neat noadich. Mynhear en mefrou wienen net thús en de feint wie der ek net, mar hy koe wol in bakje thé krije.
Dat nom er oan.
Doe't se togearre yn 'e keuken fan it slot sieten, sei de sutelder: "Ha jo hjir al in skoft wenne?"
"Ja," sei de faem, "al jierren."
"Dan ha jo hjir, tink, ek wolris hwat bileefd."
"Ja", sei de faem. En doe die se it forhael fan 'e tolve rovers. "De trettsjende," sei se, "is my ûntkom."
"Dan bin ìk dat", sei de sutelder. "Mar nou bistû oan beurt."
Hy die de doarren fêst en gong op 'e tafel stean en makke in strûp oan 'e souder. Wylst er syn holle troch de strûp hinne die, sei er: "Sjoch, sa komstû hjir to hingjen."
Mar de faem skoude hastich de tafel ûnder him wei en dêr hong er.
Sa hie dy faem dus ek noch mei de trettsjende ôfweefd. Dit is gebeurd achter Drinte út.
Onderwerp
AT 0956B - The Clever Maiden Alone at Home Kills the Robbers 
AT 0956B - The Clever Maiden Alone at Home Kills the Robbers 
ATU 0956B - The Clever Maiden Alone at Home Kills the Robbers.
ATU 0956B - The Clever Maiden Alone at Home Kills the Robbers.
Beschrijving
Een kasteelheer en zijn vrouw gaan op reis. Een knecht past met zijn vrouw op het slot. Op een nacht horen ze buiten rovers rondlopen. Die beginnen een gat te graven om naar binnen te komen. Als het hoofd van de eerste rover door het gat is, slaat de man het er met een sabel af. De vrouw sleept het lichaam naar binnen. Zo gaat het door tot de dertiende rover aan de beurt is. Deze vermoedt onraad, krijgt wel een klap maar ontkomt. Als de kasteelheer terug is, worden de man en de vrouw rijkelijk beloond. Na verloop van tijd is de vrouw alleen op het slot. Er komt een venter langs met galanterieën. Zij koopt niets van hem maar schenkt hem een kopje thee. De man vraagt of er wel eens iets gebeurd op het kasteel en zij vertelt het verhaal van de twaalf rovers en de dertiende die ontkwam. Dan maakt de man zich bekend als de dertiende rover en zegt dat het nu haar beurt is. Hij klimt op de tafel en maakt een strop vast aan de zoldering. Hij steekt zijn hoofd erdoor om te laten zien hoe ze zal komen te hangen. De vrouw trekt snel de tafel weg en rekent zo ook nog met de dertiende rover af. Dit is gebeurd in de buurt van Drenthe.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 71, verhaal 1
Commentaar
28 juli 1966
The clever maiden alone at home kills the robbers
Naam Locatie in Tekst
Drente
Drente
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21