ADESM0071_0075_29827 - "Omdat ze zoen klappen van geleed te werden!"

Omdan ze zoen klappen van geleed te werden!Ewel, ik ben ne keer ezo nen toer tegenkomen, en da was op een Sent Anne, newaar. En da was op een begravinge van Petrus Ruyck hier. Ie weundeg' hij tons nog in 't begin -(Peutje) - hier op de koer van de febrieke - (Ja ie, ja ie) -Omdan ze zoen klappen van geleed te werden, 'k ben ekik dat ezo ne keer tegenkomen. Natuurlijk, ie 'n ho hij maar weinig dienst gedaan bij ons in de febrieke, maar toch moesten me naar de begravinge gaan - (Bij ulder in de febrieke toch wel)-è bè toch, ie ha hij altijd hier geweest in de Koeistraat è. -(Ah ja)- Enne, da was nui algemeen, w’moesten naar de begravinge gaan, maar ‘s noenies t'n enen moesten me beginnen werken. En as m' op de koer van de febrieke staan, zegt ie Remi Moerloose: "'t En werdt nie gewerkt vandage, 't es Sent Anne en 't en zal misschien maar flauw gaan". Goed, atie da gezeid ha, ik ben nog d'n eesten veur te zeggen: “’t Zillen der heel zeker tegen dat 't aven es, vele Petrus zien". Ewaar, allez, da bleeft erbij. Ie werdt naar de kerke gedaan, naar 't kerkhof, maar d'rachtre begoest 't muziek. Al hier en al daar een peentje gepakt, ewaar, en we belanden in "Den Engel". We beginnen der mee de gaaibolle te spelen: as me een tijdje gespeeld ha'n, ha, den enen kreegt honger, den anderen kreegt honger, en da wa der vrouvrvolk bij ook onder ander, maar dedie en speeldegen natuurlijk mee de gaaibolle niet. Allez, brood g'haald en oofflakke, newaar. G'eten en gedronken, nog een spelleke gespeeld en 't was toch nen olijkaard die zei: "We gaan ne keer naar Sint Anne, naar d' Hutte". Allez, we waren vertrokken; in d' Hutte gekomen, iedereen zijne vuist gezet, en da betekendege ieder die zijne vuist zettege een flesse bier. Mee hoevele da me waren en wee 'k niet. Ah, tuurlijk, daaran begoest, en maar beginnen kleppen en altijd voort maar kleppen, dat 't zoverre kwam dat dat avond begoest te werden, en 'k stond ik daar allene in d' Hutte, 'k stond ik der heel allene. E, een beetse rondgelopen, hoe en wee 'k nie goe nie meer, ewaar. Da 'k toch wee da 'k bij Leon Taelman viele, en van d' Hutte, da begoest tons al een beetse donker te werden, naar Sint Anneke naar d'n overkant van d' ijzerie brugge daar, die nui natuurlijk heel plat ligt - (Ja) - bij Waegeneirke -(Waegeneirke) - bij Waegeneirke. Vandaar tuurlijk voder op. Da begost tons misschien al tiene, elleve van den aven te werden, da 'k mijn laaste van dien avond wee, da flc bij Victor Vos geweest ha, ik en Leon Taelman tegare; waar da me tons nog geweest ho'n, ewel 'k en weet nie meer. 'k Was ekik van de mare bereen. E tuurlijk, volgies da 'k tons achternaar horen zeggen hè, ha kik op den boulevard gezeten bij Tjevie Taelman. Maar 'k en weet niet, ze, 't en es maar van horen zeggen. Vandaar naar huis gesukkeld; as ik hier in de strate kome, 'k en wist nie meer waarin of waaruit. Volgies da de vrouwe zeie, ik weundeg' op die kant van de strate en op d'n overkant was ekik aan 't defileren, 'k en wist ik nie waarin of waaruit. De vrouwe laagt deur de veinster; ‘k was ekik tot aan Anna Paelinck's gegaan, hier in 't Gangske newaar, en 'k ha, kik daar op die deure geklopt zekere. En Anna ha gezeid: "Maar Oscar jongen, 't 'n es hier niet da zeen moet, 't es ginter". Ha, volgies da de vrouwe zei, ze, ik en weet niet; enne 'k kome kik were, de vrouwe zie mij gaan, maar 'k en ha kik geen schoenen aan, 'k en ha kik geen vest aan, of 'k en ha kik geen hoed op, en se tost zij dat nie te "betrouwen van op mij te roepen zekere. Op den duur, ze reschiert heur toch, ze roept: "Oscar, zijt 't gij?". En 'k schote daaruit en 'k was ekik natuurlijk de deur in. Allez, thuis gekomen, de vrouwe niet gezeid, ik in mijnen nest gekropen, maar 't spel was ts anderdaags. As ekik ezo geslapen ha tot den achten, nenen van d'n nuchting zekre, 'k werde wakker; è zeg ze Gabriel ezo: "E ge zijt nui wa tegenkomen zeker!", 'k Zegge: "Wadadde?". "Ge zijt thuiskomen zonder veste aan, zonder schoenen en zonder hoed", 'k Stonde kik daar mee mijn smoel vul tanden. "Ali, «k zegge, 'k zal ekik gaan zoeken, ewaar". Mijn eeste da ‘k deeë, newaar, was mijn overpeizen bij wie da 'k ‘t laast geweest ha. Da wa bij Leon Taelman, de rotzak, newaar. Ik ga der naartoe, Zegt ie, 'k zegge tegen Leon a 'k daar toekome, 'k zegge: "Gebuur, ha kik nog meen kleren aan as ik van ui escheed ben?". "Hohohoho, zegt ie, giegodverdomme, wa zij nui tegenkomen?", op zijn Oudenaards ezo waar. 'k Zegge: "Ja, !k zegge, 'k ben ik omkleed thuiskomen, man; 'k zegge, 'k hè van de mare bereen geweest". Ah, 't was ne wreeën olijkaard en 't es nog enen, zegt ie: "Ge keun gij nie beter doen of naar ‘t stadhuis gaan", zegt ie. 'k Zegge, allez, ik mee meen domme muile naar da stadhuis, ewaar. En da 'k veurhanden ha, wa Fiktor Note, d'n brigadier, 'k Zegge, "Fiktor, 'k ben ne ralen toer tegenkomen". "Ja, wadat?", zeit ie. So, ge keunt dinken è, 'k moest het vertellen veur mijn kleren were t' he’n è. So 'k dee hem uiteen wa da 'k tegenkomen was. "Ah, omme 't vinden we zillen 't ui laten weten". Ik tons van daar naar Sint Anneke, bij Emeric Waegeneire; so, da 'k daar veurhanden ha was Emelie, 't wijf. So, natuurlijk, 'k was op zoek achter mijn kleren, 'k moest het vertellen verveuren da 'k op de bane was, è. So 'k zeit hir, "E jongen g’ hodt gij nog al ui kleren aan a hier voort gegaan zijt, zei ze, en al waar zij naar huis gegaan? Natuurlijk da spelleke nog ne keer uiteen gedaan, al waar da 'k naar huis gegaan wa en heel de kloten. Alles, 'k ha kik daar eweest, wer moeste kik nog gaan zoeken, waar. 'k Kome kik mee mijne stirt in mijn gat naar huis, newaar. A 'k een beetse thuis een komt Lewie Schynckel t' onzen binnen, die dienst dee bij de cinema, in de cinema daar geweest, ewaar. Dendienen ha naar Sint Anneke geweest en ie ha dat van Eeldie horen zeggen wa da kik tegenkomen was. En ie was van Sint Anneke naar de febrieke moeten gaan, en ie was aldaar passeerd, waar da mijn kleren hingen, laat ons zeggen an Turie Gevaers daar. Enne, ie komt hij da zeggen, da mijn boel ginter ligt. Allez, ik der naartoe, maar s' ho'n dat ondertussen bij Gabriël hir moeder gedregen, bij mijn schoonmoeder ewaar. Ik der naartoe, 'k zegge tegen moedre, 'k zegge: "Meen kleren zeen hier?" "Ja 't; maar wee we da Marie Vos hier vannuchting vroeg weest zeggen ha. Dan z’ ui kleren vonden ha'n op de brugge, en da uin hoed over Tjevie Taelman daar over die pinnen zat, uin bolhoed". -(‘k He 'n zien hangen, 'k hè ‘n zien hangen; ie hingt er over) - Enne, zoe dat van Oscar zeen, zoet ie hij thuis zeen, newaar, link of 't al gaat. Ik der omme, natuurlijk de schoenen nie meebrocht, mijn veste aangedaan, d'n bolhoed en moest ik nie meer mee bringen, ie ha op 'n pinne gezeten, en mijn veste hing aan Turie Gevaert, de klinke van zijn deure, mijn schoenen stonden op de Langharigen zijn veistre, en mijnen bolhoed zat over die pinnen van Tjevie Taelman. En 'k was ekik naar huis komen, volgies da Gabriël verteldege ze, op mijn kousen en ze waren nie vuil. -(Zijn kousen waren nie vuil, è 'k zegge, z' hè'n zulder ui mee d'n auto afgezet, è 'k zegge, vanwaar komde gij?) - So 'k ha kik geleed geweest è.

SINSAG 0291 - Mensch von Mahr beritten    SINSAG 0291 - Mensch von Mahr beritten   

Met Sint-Anna (1) moesten de fabrieksarbeider naar een begrafenis gaan van een man die bij hen in de fabriek had gewerkt. Normaal gezien moesten de arbeiders ’s middags weer aan het werk gaan, maar de baas kondigde aan dat er die dag niet zou worden gewerkt omdat het Sint-Anna was. De mannen gingen op café en speelden met de ‘gaaibol’ (2). Toen de mannen honger kregen, werd er vlees gehaald. Daarna gingen de arbeiders nog naar ‘d’Hutte’ van Sint-Anna om er bier te drinken. Eén van de mannen die daarna alleen in het donker naar huis ging, raakte verdwaald. De man was door ‘de mare’ bereden. Na lang te hebben rondgedoold, raakte de man toch thuis. Hij sliep tot acht of negen uur ’s ochtends. Daarna sprak zijn vrouw tot hem: “Jij bent gisteren thuisgekomen zonder jas, zonder schoenen en zonder hoed!” De man ging naar het huis waar hij het laatst was geweest en vroeg daar naar zijn kleren. Die mensen zonden de man naar het stadhuis. De man ging naar het stadhuis en daarna nog naar enkele andere mensen waar hij de avond voordien was geweest. Onderweg kwam hij iemand tegen, die hem wist te vertellen waar zijn kleren hingen. De kleren hingen verspreid op verschillende plaatsen. Hoewel de man op zijn sokken naar huis was gekomen, waren zijn sokken vreemd genoeg niet vuil.

A. Desmyter, Gent, 1955

1.5 Plaaggeesten

oost-vlaams (zuiden: bevere en oudenaarde)

6

memoraat

(1) dag waarop de arbeiders uit de textielnijverheid feest vieren (26 juli)
(2) een andere manier van spelen is het ‘krullebollen’, naar een zogenaamde ‘stekke’

Hutte (d') (café Sint-Anna)    Hutte (d') (café Sint-Anna)   

Sint-Anna (feestdag)    Sint-Anna (feestdag)   

d'Hutte (Sint-Anna) (café)    d'Hutte (Sint-Anna) (café)   

Bevere    Bevere