RCELI0279_0280_852 - Weerwolf, van kleren beroofd, verdwijnt in de lucht

Ze hadden al eens gezegd tegen de geestelijke wat die allemaal kos. En die zei: 'Hij zal een boekske hebben. Maar dat kost arbeid om iemand daarvan af te helpen.' 's Avonds gong die altijd van die uur tot die uur. Dat was als het tien uur was slapenstijd, dan gong hij uit. Maar ze hielden hem na, en ze hadden zich verstoken. Ze hadden lang gegangen, toen kroop hij de gracht in. Daar stonden soedsen en daar kroop die in. 'Dat is 'ne weerwolf', zei den andere voort. En ze zagen in het maanlicht: hij kroop er als mens op en hij kwam er als wolf van af. 'Die gaan we hebben', zegden ze, 'we pakken zijn kleren en die dragen we weg.' Ze deden dat en toen zijn uur was - ge weet: 'Van twaalf tot één ... is het kwaad gespuis op de been.' - kwam hij terug. En hij gong maar rondom die soeds, en op en af. Ze telden hoe dikwijls, maar op 't leste gong dat zo rap, dat ze het niet meer kosten geteld krijgen. En ineens... een geruis - die hadden belkes aan, zo 't scheen - recht de locht in. En ze hebben hem nooit meer gezien.

SINSAG 0804 - Werwolf nimmt viele Gestalten an.    SINSAG 0804 - Werwolf nimmt viele Gestalten an.   

Een man die 's avonds om tien uur altijd ergens naartoe ging, wekte de achterdocht van zijn vrienden. Op een avond volgden zijn vrienden de man tot in het bos, waar ze hem konden bespieden. Bij het heldere maanlicht ging de man door een gracht naar een boomstronk waar hij op klom, om er even later als weerwolf af te komen. Tussen middernacht en één uur dwaalde de weerwolf door het bos. De verschrikte vrienden namen ondertussen stiekem de kleren van de man weg. Toen de weerwolf terugkwam en zijn kleren niet meer vond, vloog hij weg door de lucht. De vrienden hoorden een gerinkel alsof de weerwolf belletjes om zijn hals droeg. Na die nacht heeft men de man nooit meer teruggezien.

R. Celis, Leuven, 1954

1.6 Weerwolven

limburgs (bree en omstreken)

fabulaat

Beek    Beek