CDEWA0387_0388_16387 - Verzonken te Jabbeke

Langs de Kerkewegel in Jabbeke is ’t er ’n groate woaterpit. Driehonderd joar geleên was ’t er dor ’n kasteel wo dat er ’n vree (zeer) goddeloze kèrel weunde. Veel bezoek van de pasters kost hem nie bekeren. Ip zekere dag, giengt ie, lik geweunlijk no ’t dorp pienten pakken en God lasteren. Je kwam de paster tegen, die hem nog vermoande. "’k Geloven an gin God. Je mag m’n kasteel verzienken” en je gieng no z’n cafés. En os ’t ie werekwam was ’t verzoenken. ’t Is do nog oltied diepe.

In Jabbeke stond vroeger een kasteel waarin een goddeloze man woonde. Toen de man op een dag naar het dorp ging om te drinken en zich schuldig te maken aan godslaster, kwam hij de pastoor tegen. De man sprak tot de geestelijke: "Ik geloof niet in een God. Je mag mijn kasteel in de grond doen zakken". Toen de man terugkwam van het café, was zijn kasteel verzonken.

C. Dewaele, Leuven, 1967

4. Historische sagen

west-vlaams (oostkust)

585

fabulaat

Stalhille    Stalhille   

Jabbeke    Jabbeke