HSCHO0583_0583_11244

42 Dat was een koppel wat wandelen gingen. En, toen werd het al laat en toen zag hij dat de maan - de weerwolf moet de maan hebben; als de maan hoog staat, hé, dan moet hij weerwolf lopen. Ja, en toen zegt hij op z’n meisje: "Och," zegt hij, "ga jij al maar gauw ‘jòuet’ (= naar huis)," zegt hij. "Ik moet hier ergens achter een struik in," zegt hij, "maar ga jij maar door. Maar weet ge wat," zegt hij, "als het moet zijn dat je iets aanvalt …" "Maar ik heb bang." "Dat is niks." Vroeger hadden ze allemaal een rode ‘moaplach’ (= zakdoek) in hun ‘moal’ (zak), hé, dat was geen witte, hé, dat was een rode. Toen zegt hij zo: "Dan werp je dat maar naar die z’n muil in en dan doet hij je niks, dan loopt hij weg." Ja, goed, het meisje was bijna bij hun (thuis), toen kwam ineens daar zo’n wolf op haar af. Zij verschrikt zich, maar ze werpt de rode ‘moaplach’ naar hem. En ’s anderendaags kwam de jong vrijen bij hun en toen zag ze: toen was hij het wat - maar hij had de rode ‘vetse’ (= flarden, reepjes stof) van de ‘moaplach’, had hij in z’n muil hangen. Zie, zij wist dat hij weerwolf liep, hé.

SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch.    SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch.   

Een jongen die met zijn vriendin aan het wandelen was, zag dat de maan begon te schijnen en sprak tot het meisje: "Ga jij maar gauw naar huis, want ik moet even een boodschap doen achter een struik. Als je door een beest zou worden aangevallen, gooi dan deze rode zakdoek naar zijn muil". Toen het meisje bijna thuis was, kwam er een wolf op haar af. het meisje gooide de rode zakdoek naar het dier. De volgende dag kreeg het meisje bezoek van haar vriend. Tot haar grote ontsteltenis zag ze dat hij de rode vezels van de zakdoek nog tussen zijn tanden had.

H. Schoefs, Leuven, 1996

1.6 Weerwolven

limburgs (groot-riemst)

42A 583

fabulaat

Zussen    Zussen