COOMS0026_0026_8022 - Onverschrokken kerel wenkt dwaallicht; zware bons op de deur. Variant.

Ze zeeën vruêger altêd da ge e dwaoslicht nie mocht wenken. Nao was ’t er nen onverschrokken vent - hê is nog van os familie - diên da is wilde proberen. Hê ging ’s aovonds in zên deur stön en toen ‘em e dwaoslicht zag begost ‘em ’t erop te wenken. Daodelijk zag ‘em ’t op zich afkomen. Hê rap nao binnen, mar nauwelijks had ‘em de deur toegeslagen, of dao hoêrt ‘em ne zwaore bonk op de deur. Veurtaon was ’t gedön mee wenken op dwaoslichten.

Naar een dwaallicht mocht men niet wenken, zo vertelde men. Een roekeloze man die 's avonds buiten stond, wenkte echter toch naar een dwaallichtje. Toen hij zag dat het lichtje heel snel dichterbij kwam, vluchtte de man snel naar binnen. Even later hoorde hij een luide bons op de deur.

C. Ooms, Leuven, 1968

1.3 Vuurgeesten

limburgs (beringen en omstreken)

54

fabulaat

Beverlo    Beverlo