MNIJS0100_0100_19065

Wa dat da was, die woaterduvel, da ku’k nie zeggen. Da gebeurde dat da veraanderde in e kalf of in ’n hoend. Dat è nog gewist, dat er dor e boer van de Mèèrlaan, je kwam oltend no ’t steedje (stadje) en je zaag oltend e kalf stoan ip de meulewal van Van Hevels. En ip ’n avend, je dei z’n hoend mee. En ut’n werekwaam van ’t steedje, da kalf kwam oltend vo die vint z’n voeten gelopen. Dien hoend vliegt er notoe, je verschruwelt (schrikken en een schreeuw laten) en je lopt weg, en j’è nooit mi willen bassen. J’aat e bete hèt van da dienk. Da woaren ol vertelsels. Aja, de menschen geloofden do vroeger ol an, ee!

De waterduivel veranderde zichzelf soms in een kalf of in een hond.
Een boer die altijd naar de stad kwam, zag op de molenwal vaak een kalf staan dat naar hem toe liep. Op een avond liep de hond van de boer naar het kalf. Plots schrikte de hond en liep weg. Het dier heeft daarna nooit meer willen blaffen.

M.-R. Nijsters, Leuven, 1969

1.1 Watergeesten

west-vlaams (nw van houtland)

37.2

fabulaat

Gistel    Gistel