LOMBO156

In de Van de Boschstraat was kapper Kobus. Hier konden wij op de woensdagmiddag voordelig geknipt worden (met een pijnlijke hand-tondeuse). Ook vonden wij het griezelig, want de kapper borrelde altijd in zijn buik en als hij tegen je aanleunde dan vonden wij dit raar. Hij leefde samen met een zeer bejaarde zuster, die stokdoof was.
Op een keer kwam de bakker, en hij riep naar achteren: "Leen, de bakker is er."
Leen hoorde niets en tweemaal, steeds luider, werd herhaald dat de bakker er was.
Eindelijk kwam Leen te voorschijn met de historische woorden: "Kobus, mot je koffie?"
Wij brulden van het lachen.
Kobus had een speciaal gevoel voor humor. Hij was ook 'kraai' en verzorgde dus begrafenissen. Wij vernamen eens dat een bekende niet in de kist paste en met de kreet "Hij gong niet in de kis, we mosten z'n poten breken."
Als kinderen van tien, elf jaar kwam dat macaber over. Zijn zaak, gesierd met "haarschneiden" op het raam, bestaat allang niet meer.
(Brief B.G.M. Rentinck aan T. Meder, 7 februari 1999; archief Meertens Instituut)

Een kapper heeft een dove zus. Als hij luid roept dat de bakker er is, vraagt zij of hij nog koffie wil. De kapper was tevens doodgraver. Hij vertelde dat als het lijk te lang was, de benen gebroken werden om toch in de kist te passen.

Brief B.G.M. Rentinck aan T. Meder, 7 februari 1999; archief Meertens Instituut

7 februari 1999

Kobus    Kobus   

Leen    Leen   

Van de Boschstraat    Van de Boschstraat   

2013-03-01 14:46:22