ACORN0197_0197_12189 - Doodkaarsje voor deur van Ijslandvaarder

M’aden wier ook èèn, e dookèèse voor üze deure. Vroeger joaren da woaren aal roeten kèèsjes van zo lank, de dikte van je vienger, êwel da was jüste ’t zêvste, da stoeg toa voo d’age, ’n aagsje voer üze deure en da stoeg der op. En o je gie doar no toe gienk, da was gunter, ’n endje verder up, ’t dookèèsje zein ze. Os’t dag was je zag gie niet, mo ’t was jüste mo ’s aves. En da mochte woaien of regen of slicht were zien, ’t dookèèsje da brandde, da was e kèèsje die brandde, toverie zein ze.

Vóór de deur van een huis zag men altijd een doodkaars van een vinger dik. Het lichtje was enkel 's avonds te zien.

A. Cornelis, Gent, 1958

1.3 Vuurgeesten

west-vlaams (kust)

165

memoraat

Oostduinkerke    Oostduinkerke