MDESC0059_0060_14933 - Weerkerende baron te Merkem

In Merkem wos t’r e barong. En die barong wos nateurlik, ja, ’t is oek nie om d’n edelstand te verneder’n wi, danke dat zegg’n, mao dien barong wos ollesins vree gierig, en e wos nie ezien op Merkem. Nuw, op e zeker, ja, op e zeker keeje, stierf dien barong. En de mensch’n add’n daovan ol lik zuk e deugd, en ’t wos daovan nogal vele eklapt, toene, op de p’rochie eneeje, over dien barong; en, nateurlik, dat’n ’t mao moste wet’n; en da ’t e kleen jaomer wos, dat ’n estorv’n wos; dat’n toch voe niemand niet’n over adde. En dat kwam an de baronnesses or’n, nateurlik. Zo, de baronnesse wos daovan min of meer eschokeerd. En z’adde ziej e knecht. En ze zoend dien knecht dao. Ja, en ’t kwam daor olle naovende, toene, ezo, ja, meschien e vrimd’n veugel, lik in Merkem waor’n d’r oek nogol vele bussch’n; en ’t kwam daor olle naovende, toene, e vrimd’n veugel. En dien veugel gaf oltied ezo geweldige leke, lik van die klaogeschreeuwen, ezo. En ze zeien da ’t d’n barong was, die werekeerde, en die boete moste doen van Oenz’n Ere, omdat’n zo ard ewist adde en zo gierig teg’nover de miender mensch’n, de mensch’n die d’n nodig add’n, en die, ’t wos toen vele nood, voor d’n oorloge veertiene-achttiene, eneeje. Enne, nateurlik, dat kwam oek were an de baronnesses or’n. Enne z’ad e knecht. En z’adde’n etwao e veugel eschot’n. En bie da ’t schient, de mensch’n add’n nateurlik die beeste verkend. Dat moet e dienk ewistên, en uul, e busuul, dan ze eschot’n add’n. En z’add’n dat ezo in e schone brokke goed edraoid, da je’n eigentlik nieje e kuste zien, eneeje, dan ze peisd’n da ’t nieje goenk e[t]wet’n zien, en dan ze ’n nieje goeng’n verkenn’n, eneeje. Nuw, dien knecht moste naor ol de uz’n van Merkem, mi dien veugel, om te tog’n, en om te zegg’n da dat gin waor e wos, en da dat nie d’n barong wos die werekeerde, en die kwam voe ze zoend’n uut te boet’n, dat ’n edaon adde teg’nover de miender mensch’n, voe ze vrekkigheid, eneeje, wanneer dat ’n ier up de wèreld wos; mao da dat ezo, ezo e beeste wos, e zeker beeste, e vrimde beeste, die olier over ekomm’n wos, die ossan zukke leke schreeuw’n gaf, omda ze vroeger nooit gin zukke schreeuw’n oord’n gev’n in de bussch’n. Nuw, ’t moe lukk’n ott’n ol de uz’n edaon adde in Merksem, mi ze veugel, heel dien dag, roend efloreerd, eneeje, ’s naovens, were, an die bepaold’eure, lik gewunte, wos dien veugel were bezig mi van die lelike schreeuw’n te gev’n. En, nateurlik, eneeje, toet groo plezier van heel de p’rochiej, eneeje, dan ze oord’n dat dien veugel nieje wos, olleszins nieje, waomei dat ’n roend ekomm’n adde. En nateurlik dan de mensch’n toen were ol zein: “Je zie wel da ’t olgliek d’n barong is!”

SINSAG 0362 - Toter kehrt als Tier wieder. Erklärung der Erscheinung des Spuktieres.    SINSAG 0362 - Toter kehrt als Tier wieder. Erklärung der Erscheinung des Spuktieres.   

In Merkem woonde een gierige baron. Toen die baron gestorven was, had iemand uit Merkem gezegd dat de dood van de baron niet zo erg was, want dat die man toch nooit iets voor iemand anders had gedaan. De barones had gehoord wat de mensen vertelden en zond haar knecht naar het dorp. Iedere avond hoorden de dorpsbewoners in de bossen de roep van een vreemde vogel. De mensen geloofden dat het de geest van de baron was, die moest komen boeten voor zijn gierigheid. Toen de barones ook dat had gehoord, zond ze haar knecht met een dode uil naar het dorp. De knecht moest bij iedereen langsgaan en zeggen dat de baron niet kwam spoken, want dat die vreemde vogel nu gevangen was. Diezelfde avond hoorden de dorpsbewoners de roep van de vogel echter opnieuw en zeiden: "Zie je wel dat het toch de baron is!"

M. Deschrijver, Gent, 1961

1.4 Luchtgeesten

west-vlaams (poperinge en omstreken)

92

Vóór WOI

fabulaat

Poperinge    Poperinge   

Merkem    Merkem