LOMBO370

Een ander heel schrijnend verhaal wat ik hier had dat was een vrouw die bij me reed, ook helemaal overstuur: een neefje van zestien die was op de
Marnixbrug met een bromfiets aangereden en die lag ik coma. Nou, ze had natuurlijk verschrikkelijk... maar die hele familie is er aan kapot gegaan, en dat heb ik dus in de loop van een paar lessen ook aan moeten horen. D'r vader die kon niet meer eten, die is uiteindelijk ook overleden, wat hij at kwam er allemaal onmiddellijk weer uit; die moeder heeft een soort godsdienstwaanzin gekregen: hij wordt beter want dat is haar beloofd; vader eindigt in een psychiatrische inrichting. Na bijna een jaar is hij [dat neefje in coma?] dan inderdaad bijgekomen: heel grote karakterverandering: zit dus in een rolstoel, tyranniseert de héle familie, heeft heel veel geld gekregen dus èh... hij is gewoon de baas over de hele familie.
Maar dat moet je dan óók aanhoren; als die mensen problemen hebben dan kunnen ze dus geen auto rijden hè? Dat moeten ze eerst kwijt, dan hebben ze weer plek voor iets anders en dàn kan dat weer. Maar ik heb het wel gehad hoor, een hele les gewoon langs de kant staan en alleen maar luisteren. En dan heb je [...] dat die mensen er door hun praten wel weer overheen komen, dat ik een keer daarna gewoon kan zeggen van: Hoe gaat het nou en blub blub, dan kunnen ze ook afstand nemen, dan heb ik het aangehoord en dan gaat het wel weer.
(Op 17 augustus 1999 verteld te Lombok)

Als rijschoolhoudster moest ze soms lessen lang de ellende van andere mensen aanhoren. Over een jongen die met zijn brommer was verongelukt en in coma lag. Vader en moeder gaan er geestelijk aan onderdoor, en vader overlijdt. Als de jongen uiteindelijk uit zijn coma ontwaakt, kan hij in een rolstoel voortleven, maar hij heeft een sterke karakterverandering ondergaan en tiranniseert de hele familie.

interview met Theo Meder en Marie van Dijk, 17 augustus 1999 (bandopname archief MI)

17 augustus 1999

Marnixbrug    Marnixbrug   

2013-03-01 14:46:21