LOMBO372

'k Heb wèl 's met een Marokkaanse man in de straat meegemaakt dat... hij had autorijles en toen wilde hij me kussen. Ik zeg: Ho ho, dat doe ik niet in de auto. Je krijgt van mij autorijles en daar houden we het bij. Toen zegt-ie: Ja, maar bij ons mag dat. Ik zeg: Nou, bij ons dus even niet. Wij hebben gewoon één man en één vrouw en daar houden we het gewoon bij. Hij zegt: Ik heel voorzichtig. Ik zeg: Daar heb ik volkomen begrip voor, maar het is toch gewoon: òf autorijles, òf niks... enne.. nou, of ik dan niet kwaad wou zijn. Nee, ik ben niet kwaad, want je weet gewoon: dat gebeurt niet. Toen was-ie gezakt op het examen, was-ie zó kwaad, scheurde-die al zijn papieren kapot, toen dacht ik, nou, daar ben ik gelukkig [...]. Dat zijn toch wel leuke dingen hè?
M: Maar dat: 'bij ons mag dat wel' enzo, dat is natuurlijk...
G: Nou, ik weet niet, Marokkanen hebben meer dan een vrouw hoor.
M: O, ging het daarom. Ik dacht dat het om het kussen ging, vreemde vrouwen kussen...
G: nee, nee. Trouwens, hij woont hier nog steeds in de buurt en we zeggen elkaar nog steeds gedag, en het is, ik bedoel maar zo, ik heb gezegd: dat wil ik gewoon niet hè? Dus dat was goed, en voor de rest heb ik nooit geen trubbel met hem gehad hoor.
(Op 17 augustus 1999 verteld te Lombok)

Een Marokkaanse man heeft rijles en wil de rijschoolhoudster kussen. Zij weigert. Als de man voor zijn examen zakt, verscheurt hij boos zijn papieren. De rijschoolhoudster is blij dat ze van hem af is.

interview met Theo Meder en Marie van Dijk, 17 augustus 1999 (bandopname archief MI)

17 augustus 1999

Marokkaan    Marokkaan   

2013-03-01 14:46:21