LOMBO400

AA: "Ja. Soms is het ook Algerije."
TM: "Algerije."
AA: "Algerije en Marokko zijn gewoon hele dichte buren."
LB: "En wat zijn de Algerijnen dan? Zijn die dan dom, of èh...?"
AA: "Nee, die worden telkens geflest door de Marokkaanse cultuur, of: door de Marokkaanse bevolking. [...] In Algerije moeten ook heel veel zangers vluchten. Dan heb je ook sommige liedjes die vervormd worden. Bijvoorbeeld de eerste liedje die Chalit had gezongen, die meneer van Aicha, was 'Didi neme neme'. Dus, ja dat vervormen ze bijvoorbeeld... Waar ging het ook al weer over van Didi? Ja, hij zegt dus èh... Die Cheb Khaled, die werd dus in Marseille (want daar woonde die, daar schuilde die), daar werd 'ie dus opgepakt door de Algerijers, en toen zei 'ie tegen: 'Neem me maar mee, neem me maar mee.' Dus in dat liedje verwerken ze de grap. Dan gaan ze zingen, zeggen ze: Cheb Khaled, 'Didi way, didi didi...' Dat betekent dus gewoon van... dan zingen ze, en op het eind zeggen ze: 'Neem me maar mee, neem me mee'. Dus hij is erbij, hij moet mee naar Algerije om veroordeeld te worden. Dat soort dingen meestal."
(Verteld op 24 november 1999 in het volksbuurtmuseum Oud Lombok, te Utrecht)

Als de uitgeweken Algerijnse zanger Cheb Khalet vanuit Marseille naar Algerije wordt gebracht, zingt hij een variatie op een lied: Neem me mee.

bandopname interview (archief MI); interviewers: Theo Meder, Marie van Dijk, Louis Boumans, Lourina de Voogd

24 november 1999

Algerijnen    Algerijnen   

Marokkaans    Marokkaans   

Marokkanen    Marokkanen   

Cheb Khaled    Cheb Khaled   

Algerije    Algerije   

Marseille    Marseille   

2013-03-01 14:46:21