LOMBO401

AB: "Of gingen we gewoon naar het kerkhof, ofzo, 's nachts met z'n allen. Zegt 'ie: 'Ja, wie durft dit of dat?' Zegt 'ie: 'Ja, bijvoorbeeld een bot pakken uit het graf.' Moest je pakken ofzo. Zei ik altijd van: 'Ja, ik doe dat wel.' Kleinste jongen, grootste mond. [...] En ging 'ie achter het graf verstoppen, dus achter die steen. En ik zat ineens van: Ja [...] nou moet je doen. Ik was bang! Ik was zo bang nog nooit geweest. Dus ik denk van: ik doe het wel gewoon. Ik wil die dinges net openmaken, en opeens komt 'ie achter het graf vandaan, komt 'ie schreeuwen! En ik heb gerend! Ik heb nog nooit zo hard gerend! Hahaha."
MvD: "Hoe oud was je toen?"
AB: "... acht, negen, tien zo."
TM: "En dat was in Nederland of in Marokko?"
AB: "Nederland. Het was in Hoograven. De Parkweg en daartegenover heb je de kerkhof."
TM: "En degene die achter die steen vandaan kwam, die riep niet van 'Blijf van mijn botten af' ofzo?"
AB: "Nee."
TM: "Het was alleen maar om je te laten schrikken?"
AB: "Whaa! Ik heb gerend! Zo!"
AA: "Hoe oud waren zij dan?"
AB: "Vijftien of zestien ofzo."
(Verteld op 24 november 1999 in het volksbuurtmuseum Oud Lombok, te Utrecht)

Een jongen gaat 's nachts met oudere jongens naar een kerkhof. De jongen zegt stoer dat hij wel een bot uit een graf durft te pakken. Achter de grafsteen verschuilt zich een vriend, die schreeuwt en tevoorschijn springt als de jongen bij het graf is. De jongen slaat angstig op de vlucht.

bandopname interview (archief MI); interviewers: Theo Meder, Marie van Dijk, Louis Boumans, Lourina de Voogd

24 november 1999

Nederland    Nederland   

Marokko    Marokko   

Parkweg    Parkweg   

2013-03-01 14:46:21