Hoofdtekst
Ne kameraod van os vaoder was in Diest nao den doktoêr gewist. Op een bepaolde plak moê op den hiênweg niks te huêren of te zien was gewist, zag’em nao e schoên kastiêl vol licht. Dao binnen was t’er veul volk aon ’t dansen en ’t zingen, en plezier da ze hadden! Hê had wel huêren zengen dat ’t dao spoêkte, mar toch dacht’em: "Ich gön ok is binnen." Hê dronk mee en maokte mee plezier, mar op e zeker uur was alles eweg en hê lag midden in nen duêneböst (doornenstruik) en kost nie eweg. Pas ’s mörgens toen ’t licht werd kon’em teröt. "Dao gön ich noêit ne mie binnen", zee’em tegen mê vaoder, "’t spoêkt dao." Zên haân en gezicht waren hiêlegans geschramd.
Beschrijving
Een man die in Diest naar de dokter ging, zag onderweg een mooi kasteel waar licht brandde en waar gezongen en gedanst werd. Hoewel de man had gehoord dat het in het kasteel spookte, besloot hij toch eens naar binnen te gaan. Op zeker ogenblik was het hele tafereel verdwenen en lag de man met geschramde handen en gezicht in een doornenstruik. Pas de volgende ochtend slaagde de man erin uit de struik te kruipen.
Bron
C. Ooms, Leuven, 1968
Commentaar
1.4 Luchtgeesten
limburgs (beringen en omstreken)
195
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Beverlo   
Plaats van Handelen
Diest   
