Hoofdtekst
Achter ’t kanaal woênde den Huffel. Hê dee in haât en in biêsten. Op zekeren dag ree’em nao Diest mee een biêst. Zên meid was ’t er bij. Toen ze in Schaffen kwamen zee’em tegen ’t maske: "As ge ne groête hond ziet moed’er hum ma oere zakdoek toegoeien. Ich moet is effekens mên broek gön aftrekken." En hê de bos in. Effekens laoter ziet het maske inderdaad ne groête vervaorlijke hond. Ze goêit’em heure zakdoek en ’t biêst pakt’em tussen zên taân (tanden), en verdwijnt. Effekens laoter komt den Huffel terug, mar tussen zên taên zitten niks dan stukskes stof. Toen was da zelf ne weerwolf.
Onderwerp
SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch.   
Beschrijving
H. ging samen met zijn meid een dier naar Diest brengen. In Schaffen sprak de boer tot de meid: "Ik moet even een boodschap gaan doen. Als je ondertussen een grote hond zou zien, dan moet je je zakdoek naar het dier gooien". Even later zag het meisje inderdaad een grote hond. Het dier greep de zakdoek tussen de tanden en verdween. Toen H. weer tevoorschijn kwam, had hij allemaal stukjes stof tussen zijn tanden.
Bron
C. Ooms, Leuven, 1968
Commentaar
1.6 Weerwolven
limburgs (beringen en omstreken)
507
fabulaat
Naam Locatie in Tekst
Beringen   
Plaats van Handelen
Diest   
Schaffen   
