PKNAB0536_0538_7009 - Kind tot leven verwekt door O.L.V. van Bijstand (Rekem)

Jao en dan nów, wât ich nów hèb gezag wât euver dat kènjd gaon ich ouch vertèllen. Dat waor zoe hé, ver gingen ’s aoves uchteren op ’n plaats hé, en dao wâs weer e kènd doëd, en die waoren gemeinlik, veur de winter storven hie veul kènger (kinderen), geboren, mer ouch veul kènger doed hé, gebrek aan alles hé! vreuger jaoren. Hawaol en, nów waoren ver dao, en nów zag ich tegen die vrouw zoe: "Mörgen kómmen ver neet, mörgen kóm ich neet, ver mótten pälmkes maken veur en kènd", ger wèit, veur zoe e kènd mooten pälmkes gemaak weren (worden). Vreuger maokden ze zoe pälmkes, van zoe’ne struik, en dan bónden ze dèi bijein met de haor, en dan maakten ze ouch zoe en kruuske van pälmkes, en de kènger gingen dat maken, ierder de meister in de schaol en dan degen ver ouch mèt éh. En zoe. Nów zag de vrouw zoe tegen mich: "Jao", zèit ze "es het ouch mer waor is dat het doed is." Ich zag: "Zou dat nów neet waor zeen? dat is nog schoener (mooier)." "Jao", zag ze, "vreuger jaoren waor hie ’n huishauwen en dao waor ouch e kènd dat waor doed, dat waor doed, zagten ze, en de pestoer… den dokter zag ouch dat het doed waor en de luj die gingen neet dao aan euver. En luj die ze hadden bijgeroopen g’had, waoren ouch neet akkoord, den eine zag het waor doed en den andere zag het kènd sleep. En toen hadden ze, in Rèikem waor ein juffrouw, die had de sleutel van het Kapelke van óze lieve Vrouw bijein goon pakken en mèt dat kènd in deuk (doeken) gedräjd en mèt plak óm, nao dat kepelke. En dao hadden ze de luj, het ierste veur, op dèin dorpel gebèijd en gesmeek, dat ze het kènd, dat ze mèt ’t kènd kwaomen, en dat ze ouch dachten dat het kènd neet doed waor, mer zou het doed zijn, ze zou toch zoe good zijn en het genezen, zij haw heur kènd was. Zoe vertèlde ze mich dat, mer langk, langk. En toen hadden ze enen toer dao gesmeek, degen ze de deuren open van de kepel, ómdat ze de sleutel hadden en toen degen ze aan beidskanten van het beeld ein bousjie (bougie) aan en lagten het kènd neer, en es es-te get lègs, dat bewèig - ene paol nów neet, mer dat bewèig e lichaam bewèig en dus meinden zij dan, dat óze lieve Vrouw het kènd genezen had, en zij hebben dao gebeijd en gesmeek en dao waoren luj die dachten zeker ver hebben nów hem genezen, hadden ver nów ins neet gegangen, en dit en dat ’s aoves hadden ze het kènd neer gelag g’had, het kènd blèif nog altijd even rustig liggen, met de öügskes nog open, het had… alle, en zoe blèif het kènd dao liggen, mer, toen keem dao naovraog noa, want den dokter bestatigde dat dat kènd doed waor, toen keem dao weer naovraog nao, en toen hebben ze de kènd toch mooten begraven. En die luj waoren, zoe wie die vrouw mich gezag g’had haw, die waoren maonden dat ze zich zjus in groete noed dorsjten latoen kijken aan de luj, dat ze meinden dat ze misdoon hadden door het kènd te laoten begrven. Dus moot ger zèggen, ze betrówden in de lievevrouw, en ze betrówden in de Lieve Vrouw ómdat die mier mirakelen gedoon haw, enne neet aan den doed van het kènd, allé, neet gelöüfden.

Wanneer er vroeger een kind stierf, was het de gewoonte dat de kinderen uit de buurt een kruisje maakten met palmtakjes.
In Rekem was een kind gestorven. Zowel de dokter als de pastoor hadden bevestigd dat het kind dood was. Omdat de mensen de dood van het kind niet wilden aanvaarden, droegen ze het lichaam naar het kapelletje van Onze Lieve Vrouw van Bijstand op de weg naar Neerharen. Nadat de mensen op de dorpel van de kapel hadden gebeden en gesmeekt, staken ze aan beide kanten van het mariabeeld een kaars aan. Toen het lichaam van het kind werd neergelegd, beweerden enkelen dat ze iets hadden zien bewegen. Uiteindelijk heeft men het kind toch moeten begraven.

P. Knabben, Leuven, 1970

5. Sagen - Legenden

limburgs (maasvallei)

R/XII/L.

fabulaat

Bandopname

O.L.Vrouw van Bijstand    O.L.Vrouw van Bijstand   

Rekem    Rekem   

Rekem    Rekem   

Neerharen    Neerharen