Hoofdtekst
Et vertellingeske van Oepsinjorreke
In den taaid van de Spanjorde woendener int stat e zat vârreke. Da was niemier dringke datië vengt dee, mor effenaf zoipe gelak as en koei dië droeëg stoat. Twas zoeë schandoalig datte gebuëremengse zanne noam en adres noeëit emme deurvertelt. Ennattem dan e farrem stuk in zaaine frak at, dan troefdenem za waaif af en sloegem alles in gruzelemengte vaniën.Gewoenlak bemoeie de gebuëremengse unaaige dor ni mè, mor nâ was tochtarreg. De stadswacht attiekêrel al wel vefteg kieërenint gevang gestoukenen elleke kiër attem tois kwam wast wer lagêr.
Zemmenem de vollegende kiër oepgewacht veur zaain deur en em toengs mè klikken en klakken in zoeën aa pèrdedeike oemoeggesmete, dassen tândenin zaainen boik piônou spelde. En da wel vefteg kiëre. Zan vrajatter zellef kompasse mè, mor toengs dochts on eur bloeikes van kingdere en ze liedander mengse moar doeng. Die zoenge swengst e lieke:
Viër manne mè viër mutse die kwoamen oangegoan.
Ze vroëgen oem te rusten en ont Schelleke blêve ze stoan.
Van aijën, van atwië, van adraai: Joepsinjourreke!
En bat leste idntsie smetezem oemoog.
Oe lank? Tot asdatta pèrdedeike scheurde en em patât messene smikkel teige de kassaai knotste. A was oep slag doet! Zan vraa vongta wel tristig en zan klaain mannenoek. Ver wie moesteze na nog mette poepers zitte? En ver wie moesteze najunnen bouteram wegsteike? Mor de gebuëremengsen emmenun gollepe en toeng was de roei rap vant gat. Die vantstat en veral de Spanjorde vongde zoë laaik nie zoeë plezânt.Gelak as gewoeënlak emmeze de moerdeneirs noeëit gevongde, mor zemme toche regellement gemokt: Tis vanaf vandoag verboije van nog mè leivende zatlappen of angder mengse oemoeg te goeije! En da moestezin Antwârrepe mor gou vingdenof deranders unne kop mor neffe legge. En die van Antwârrepe vongde da gou. Un vrawe noiden algaajen voddepoep, deje ze wadaa kliêren oan en van toengsafoan, goeije zint stat mèjen poep. Zee zellefs nenoam gekreige: Oepsinjorreke, mor da was natuërlak oem de Spanjort te trètere. En das na tverschil van de differengse: dee van Mechele zegge dassun die voddepoep dië noam emme gegeiven oemda ze kwoad woarenoep die van Antwârrepe. Tis allemoal ieël lank geleje en dan stekket zoe naaw nimmieër, ziede!
(Per brief toegezonden door Jos van de Poel uit Edegem in België, 9 oktober 2000; het dialect is Antwerps)
In den taaid van de Spanjorde woendener int stat e zat vârreke. Da was niemier dringke datië vengt dee, mor effenaf zoipe gelak as en koei dië droeëg stoat. Twas zoeë schandoalig datte gebuëremengse zanne noam en adres noeëit emme deurvertelt. Ennattem dan e farrem stuk in zaaine frak at, dan troefdenem za waaif af en sloegem alles in gruzelemengte vaniën.Gewoenlak bemoeie de gebuëremengse unaaige dor ni mè, mor nâ was tochtarreg. De stadswacht attiekêrel al wel vefteg kieërenint gevang gestoukenen elleke kiër attem tois kwam wast wer lagêr.
Zemmenem de vollegende kiër oepgewacht veur zaain deur en em toengs mè klikken en klakken in zoeën aa pèrdedeike oemoeggesmete, dassen tândenin zaainen boik piônou spelde. En da wel vefteg kiëre. Zan vrajatter zellef kompasse mè, mor toengs dochts on eur bloeikes van kingdere en ze liedander mengse moar doeng. Die zoenge swengst e lieke:
Viër manne mè viër mutse die kwoamen oangegoan.
Ze vroëgen oem te rusten en ont Schelleke blêve ze stoan.
Van aijën, van atwië, van adraai: Joepsinjourreke!
En bat leste idntsie smetezem oemoog.
Oe lank? Tot asdatta pèrdedeike scheurde en em patât messene smikkel teige de kassaai knotste. A was oep slag doet! Zan vraa vongta wel tristig en zan klaain mannenoek. Ver wie moesteze na nog mette poepers zitte? En ver wie moesteze najunnen bouteram wegsteike? Mor de gebuëremengsen emmenun gollepe en toeng was de roei rap vant gat. Die vantstat en veral de Spanjorde vongde zoë laaik nie zoeë plezânt.Gelak as gewoeënlak emmeze de moerdeneirs noeëit gevongde, mor zemme toche regellement gemokt: Tis vanaf vandoag verboije van nog mè leivende zatlappen of angder mengse oemoeg te goeije! En da moestezin Antwârrepe mor gou vingdenof deranders unne kop mor neffe legge. En die van Antwârrepe vongde da gou. Un vrawe noiden algaajen voddepoep, deje ze wadaa kliêren oan en van toengsafoan, goeije zint stat mèjen poep. Zee zellefs nenoam gekreige: Oepsinjorreke, mor da was natuërlak oem de Spanjort te trètere. En das na tverschil van de differengse: dee van Mechele zegge dassun die voddepoep dië noam emme gegeiven oemda ze kwoad woarenoep die van Antwârrepe. Tis allemoal ieël lank geleje en dan stekket zoe naaw nimmieër, ziede!
(Per brief toegezonden door Jos van de Poel uit Edegem in België, 9 oktober 2000; het dialect is Antwerps)
Beschrijving
Een zatlap wordt door mensen gestraft door hem in een deken te leggen en steeds op te gooien. Dit wordt Oepsinjorreke genoemd. Uiteindelijk laten ze hem op de straat vallen: de man valt op zijn kop en is dood. Dit gebruik wordt door het Spaanse gezag verboden. Van dat moment af doen de Antwerpenaren het Oepsinjorreke met een lappenpop.
Bron
Per brief toegezonden door Jos van de Poel uit Edegem in België, 9 oktober 2000
Commentaar
9 oktober 2000 (het verhaal dateert van tussen 1950 en 1960)
Naam Overig in Tekst
Spanjaarden 
Spanjaarden 
Oepsinjorreke
Oepsinjorreke
Opsinjeurke
Opsinjeurke
Naam Locatie in Tekst
Antwerpen
Antwerpen
Mechelen
Mechelen
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22