MVAND0283_0284_43746

Tovenaar doet het spoken in de koolmijn te Bree.Da was in Bree in de koolmijnen. Da was Mietje. As we gingen schoven, dan begon ik goe t'eten en hij maar steppen. 'k Zeg: "Maar Mietje, zijde gij nie moei?" "Da's veur mijn eigen te verzwakken", zeet ie. Ja salu! Nauw ze vroegen om met de peerden te rijen. En gelijk as ik in d'eerste kar zit, in ene keer zien ik die hand afkommen, ik zaag die schaduw, ei! "Pakt", zee ze, op mijne linker schouwer. Ik docht dat da flauwsels waren. 'k Hem overal tegen gedouwen en niks te zien. 'k Zeg: "'k Vergis me." 'k Zeg: "'k Daai toch nie." As ik terug van 't kamp kom, - 't was uit me gedacht gegaan - : 't zelfste. 'k Zeg tegen Mietje: "Nauw gaan ik zijne klauw afkappen", en 'k neem een handbijltje mei. Maar as ik passeer, springt de buis kapot: da was om zot te worren. 'k Roep er ene bij. Hij zegt: "Hier is niks aan kapot; 'k zal is naar de kraan gaan zien." Die sting open en hij draaide ze toe. We gaan om ons centen. En ik klop op de schouwer van die da veur mijn sta: "Kom, mag ik is veur gaan?" 'k Ging achter hem staan, achter Mietje. Hij doe ze zaksken open en kijken wat er in zit en ik steek het mijn in mijne zak. Ik pak hem vast en ik zeg: "Wa zijde gij mee mijn van zin. As ge nauw genen ouwe waart, ei, dan gingd'hier nie leefdig van die koer af". "Och, jong", zeet ie, "ik hem e toch geen zeer gedaan." Hij wist er toch van, ei!

In de koolmijnen in Bree was een tovenaar die alsmaar doorwerkte, naar eigen zeggen "om zichzelf te verzwakken". De tovenaar veroorzaakte allerlei spooktaferelen in de mijn.

M. Van den Berg, Leuven, 1955

2.2 Tovenaars

antwerps (polders ten noorden van antwerpen)

388

fabulaat

Zandvliet    Zandvliet   

Bree    Bree