JVENK0377_0377_10631 - Pastoor versterkt geloof aan heksen

Vreuger gebäörde dat väöl en de luj gelofte dat ouch, en dat bestond, want de pestoer… Wièr woende tiègenuever de kèrk en wer wuore biej os mèt tien keinjer. Dao laag e klein in de weeg. De pestoer keem bekans al daag biej os. Werv wuore mèt zès jonges, die wuore bekans allemaol oppe koer vuer de de mès te dene. - dan ouch zoe aan ’t kalle dèks dat ouch zoe get gebäörd waor. - De pestoer keem bekans al daag biej os en moeder tiègen hem zag: "Menier pestoêr, dit en dat…" "Ja, vrouw Engelen", zag er dan, "ge moet nooit niet prijken met de kinderen voor. Ge moet de kinderen altijd achter laten." In daen tied keem alles bedele, now is dat neet mier. Dae keem vuer get te verkoupen en dae keem mèt z’ne körf in en dae ditte en dae datte. Dat is vandaag allemaol neet mie en dow steeng dich den hielen daag get aan de duer. "Zoe’n vrouwe dèks, die mootder maar van de keinjer aafhauwe. Die wille de keinjer dèks ene babbelaer gièven of zoe. Dat mootder allemaol neet towlaote", zaet er, "ger moot de keinjer maar achter hauwe. Ger moot ze noets neet in de omgièving van zoe’n vraemde wiever laote of dèks aan die weeg laote komme of aan die vetuur." Dat zag de pestoer. Dus die gelofte dao ouch in.

Een vrouw uit Vucht was moeder van tien kinderen. Toen de pastoor op een dag op bezoek kwam, waren de kinderen vóór het huis aan het spelen. "Je mag je kinderen niet te dicht bij de straat laten komen, mevrouw, het is beter dat je hen achter het huis laat spelen. Soms komen er immers bedelaressen langs, die in de buurt van je kinderen proberen te komen en hen een snoepje willen geven. Dat mag je niet toelaten", zo sprak de pastoor.

J. Venken, Leuven, 1968

2.1 Heksen

limburgs (maasvallei)

483

Kindertijd van de informant

memoraat

Vucht    Vucht   

Vucht    Vucht