LOMBO694

En ook een heel mooi verhaal om te vertellen. Een Turkse man kwam naar mij toe. Die zei: "Zou je mij willen helpen om mijn gezin naar Nederland te laten overkomen?" Ik zei: "Tuurlijk." Het hebben van een gezin is gewoon een emotionele aanvulling, zeg ik altijd. Ik zeg: "Maar één voorwaarde." Hij zegt: "Wat is de voorwaarde?" Ik zeg: "Als ze naar Nederland komen, wil ik dat die kinderen van je... die moeten naar school." Ik gaf zo'n mooi voorbeeld. Ik zei: "Jij hebt een probleem, en ik pak jouw probleem met mijn vijf vingers. Eén hand. Wanneer jij gewoon problemen hebt, en je hebt nu kinderen... omdat je vader van de kinderen bent, dan pakken ze met tien vingers jouw probleem, en met twee handen." Om op die manier hem te overtuigen dat het beter is om de kinderen naar school te sturen. En ik heb geholpen; voormekaar gekregen dat de kinderen, eh, dat het gezin naar Nederland kwam. En echt, geloof mij nou, net als mijn broer en zus, pakte ik de handen van de kinderen, bracht ik naar de internationale schakelklas (de school voor de nieuwkomers in die tijd) en dan zei ik: "Hier gaan jullie leren." Drie à vier maanden later heb ik via de zoon te horen gekregen, dat de vader die kinderen uit de school heeft weggehaald. Omdat het schoolgeld niet betaald werd et cetera. En ik was zo kwaad! Ik was zo kwaad gewoon! En ik ging naar hem toe. Ik zei keihard - hij is ouder dan ik; hij is iets van nu 50 jaar misschien - ik zei: "Het spijt me zeer, meneer, maar u bent leugenaar. U bent een leugenaar omdat ik vind dat je die afspraak niet nakomt." "Ja, dat, ja dit." Ik zeg: "Niet ja dat ja dit! Gewoon toegeven!" Toen ben ik de deur keihard dichtgegooid en ben ik weggegaan. Ik kom nu af en toe hier in Lombok die man tegen. En dan... hij weet het heel erg goed, dat hij gewoon niet goed zat. Als hij mij ziet, dan gaat zijn hoofd richting... naar de grond. [...] De kinderen zijn nooit naar school gegaan.
(Op 1 december 2000 verteld in Dienstencentrum West te Utrecht, Lombok)

Verteller helpt een Turkse man met z'n gezinshereniging, op voorwaarde dat hij zijn kinderen naar school stuurt. De kinderen gaan naar de schakelklas, maar worden er later door de vader weer afgehaald. Dit wekt de woede van de verteller, en hij gaat de vader uitmaken voor leugenaar, omdat hij zijn afspraak niet is nagekomen. De kinderen zijn niet meer naar school geweest. De vader kijkt nog altijd uit schaamte naar de grond als hij de verteller tegenkomt op straat.

bandopname interview archief MI

1 december 2000

Turks    Turks   

Nederland    Nederland   

2013-03-01 14:46:21