MDESC0035_0036_14865 - Pensjager ziet doodkaars

‘k En dat e man or’n vertell’n, van e grot’n pensjaoger. E gienk an aoze gaon schiet’n. En e moste deur en aoverstik. En e kuste nie, en kust’t er nie deure. En dat wos ezo, twientig meters ezo, en oenderd meters ezo. En att’n ezo gienk, eni, e kam, e kam daor, gauw, ol die kant uut. E wos, gauw, hele verdoold, eni. “Oe ku dat zien,” zei t’n. En e lei nem e kart nere. “‘k gaon me meschien ezo verkenn’n” zegt’n. En e verkende nem an e boom daor. En e kwam in ’t betestik. En e zag daor e lucht. “Tiens, zegt’n, zoe dien boer nog up zien, dè?” En e stoeg iej daor e kiek’n, en an z’n gewère g’reed, ezo. Mao dat kam zo zere, dat lucht, up nem, en ’t wos bov’n nem. En an adde z’n gewère en e gienk schiet’n. Maor e duste nie. “Zoe’k schiet’n?” zegt’n. En dat lucht wos bov’n z’n oofd, en ’t gienk over nem. En e gienk z’n weug voort. En achter en ende, e keek omme, e keek bacht’n nem, en e zag niet’n meeje. E dookèse, eni.

Een stroper die op hazenjacht wilde gaan, raakte verdwaald. Plots zag de man een lichtje dat naar hem toe vloog. Toen het lichtje vlak boven zijn hoofd was, overwoog de stroper even naar het lichtje te schieten, maar hij durfde niet. Het lichtje vloog verder en was even later verdwenen. Het was een doodkaars.

M. Deschrijver, Gent, 1961

1.3 Vuurgeesten

west-vlaams (poperinge en omstreken)

24

fabulaat

Watou    Watou