STOP0144_0145_20993

’t Wos in Oostende e vromens en ze ging met gernaars roend. Z’heette zij Marie Delanghe. Ze zein, o ze je nu geen gernaars (garnalen) an heur kochte, dat ze joen toen ’s nachts den duvel andeed. Z’had zij vele boeken. Heur man leed vele en z’e toen nor den deken Dequasnière geweest nor Oostende en z’e toen heur boeken moeten ofgeven en olle dagen de kruusweg moeten doen up heur twee knieën. De kerke wos gesloten want ’t mochte heur niemand zien. Heur man e toen verlost geweest. Dat is wor gebeurd. Mor van die spoken e ‘k ik nooit niet vele hoord. Dat is zeker geen wor geweest, menere, van ol die spoken? ’t Èn olleszins menschen geweest die de zworte kunste gekend èn want o’k ik in Schotland wos, binsten den eersten oorloge, vroege’k ik e keer an e deken van dor o die toverij beston et. "Madamtje", zeiten, "dat bestaat nu nog."

SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste    SINSAG 0580 - Andere Hexenkünste   

In Oostende woonde een vrouw die met garnalen leurde. Als men van die vrouw geen garnalen kocht, zou ze je 's nachts de duivel aandoen. Die vrouw bezat namelijk veel boeken. Haar man had veel van haar te lijden. Uiteindelijk is de deken van Oostende de boeken van de vrouw komen ophalen. De vrouw moest dan iedere dag een kruisweg doen op haar knieën. Wanneer ze dat deed, werd de kerk gesloten omdat niemand haar mocht zien. Op die manier is de echtgenoot van die vrouw verlost geraakt.

S. Top, Leuven, 1964

2.1 Heksen

west-vlaams (vrijbos)

73C

fabulaat

Tijdens de eerste wereldoorlog ging de informante naar Schotland, waar ze aan een plaatselijke deken vroeg of dergelijke toverij ooit bestaan had. "Mevrouwtje, dat bestaat nu nog", antwoordde de deken.

Marie Delanghe
deken Dequasnière
Dequasnière (deken)

Woumen    Woumen   

Oostende    Oostende