Hoofdtekst
Fan twa jonges dy't it thús net nei 't sin hienen.
Der wienen twa jonges, dy mienden dat se it by harren thús net goed genôch hienen. Dêrom seinen se, sy woenen der op út om skoaijende de kost op to dwaen.
Har heit sei: "As jimme miene dat jim 't op dy manier better krije kinne, gean dan jimme gong mar."
Doe gongen se fuort.
De earste dei foldie 't aerdich goed. Sy krigen goed iten ûnderweis en sliepten de nachts by in boer yn 'e skuorre yn 't hea.
De oare deis gongen se fierder. By de earste boer dêr't se skoaiden, krigen se neat. Mar de twadde sei: "Gean mar even yn 'e hutte, dan sil 'k de frou roppe." De beide jonges forgongen fan 'e honger en koenen hast sa lang net wachtsje dat de frou kom.
Op 'e tafel stienen twa pannen op elkoar.
"Hwat soe dêr ûnder sitte?" sei de iene tsjin 'e oare. Hy lichte de boppeste panne op en doe sieten der twa pankoeken ûnder.
It wetter roan de beide jonges om 'e tosken, sa'n sin hienen se der oan. Se koenen der net ôfbliuwe en riskearden it elk ien op to iten salang de frou noch net opdaegjen kom. De pankoeken smakken har omrake lekker.
Even letter, dêr kom de frou oan mei kofje en in stik iten. Dat sloegen se der ek samar troch en 't smakke lekker.
Doe sei de frou: "O heden der binne ús beide bern al. Dy komme út skoalle!"
"Mem," rôpen se, "meije wy in waermen?" Hja sei: "Jimme matte even tiid dwaen, salang dizze mannen hjir noch binne."
Mar de bern hâldden oan.
Doe frege ien fan 'e jonges: "Hwat is dat frou, in waermen?" Doe sei se: "Ik sil 't jim wol fortelle. Us bern ha hyltyd fan dy seare hollen. Dy binne alhiel iepen. Dêr krije se altyd in waerme pankoek op. Dat is in âld remeedzje. Ik ha fjouwer pankoeken, dy waermje ik hyltyd op. De beide kâlde meitsje ik dan wer waerm."
Doe seach de iene jonge de oare oan. Hja wienen beide oan 't koarjen ta.
Doe 't se der út wienen, sei de iene tsjin 'e oare: "Nou geane wy nei ús heit werom. Dêr wite wy tominsten hwat wy opite.
Der wienen twa jonges, dy mienden dat se it by harren thús net goed genôch hienen. Dêrom seinen se, sy woenen der op út om skoaijende de kost op to dwaen.
Har heit sei: "As jimme miene dat jim 't op dy manier better krije kinne, gean dan jimme gong mar."
Doe gongen se fuort.
De earste dei foldie 't aerdich goed. Sy krigen goed iten ûnderweis en sliepten de nachts by in boer yn 'e skuorre yn 't hea.
De oare deis gongen se fierder. By de earste boer dêr't se skoaiden, krigen se neat. Mar de twadde sei: "Gean mar even yn 'e hutte, dan sil 'k de frou roppe." De beide jonges forgongen fan 'e honger en koenen hast sa lang net wachtsje dat de frou kom.
Op 'e tafel stienen twa pannen op elkoar.
"Hwat soe dêr ûnder sitte?" sei de iene tsjin 'e oare. Hy lichte de boppeste panne op en doe sieten der twa pankoeken ûnder.
It wetter roan de beide jonges om 'e tosken, sa'n sin hienen se der oan. Se koenen der net ôfbliuwe en riskearden it elk ien op to iten salang de frou noch net opdaegjen kom. De pankoeken smakken har omrake lekker.
Even letter, dêr kom de frou oan mei kofje en in stik iten. Dat sloegen se der ek samar troch en 't smakke lekker.
Doe sei de frou: "O heden der binne ús beide bern al. Dy komme út skoalle!"
"Mem," rôpen se, "meije wy in waermen?" Hja sei: "Jimme matte even tiid dwaen, salang dizze mannen hjir noch binne."
Mar de bern hâldden oan.
Doe frege ien fan 'e jonges: "Hwat is dat frou, in waermen?" Doe sei se: "Ik sil 't jim wol fortelle. Us bern ha hyltyd fan dy seare hollen. Dy binne alhiel iepen. Dêr krije se altyd in waerme pankoek op. Dat is in âld remeedzje. Ik ha fjouwer pankoeken, dy waermje ik hyltyd op. De beide kâlde meitsje ik dan wer waerm."
Doe seach de iene jonge de oare oan. Hja wienen beide oan 't koarjen ta.
Doe 't se der út wienen, sei de iene tsjin 'e oare: "Nou geane wy nei ús heit werom. Dêr wite wy tominsten hwat wy opite.
Beschrijving
Twee jongens vinden dat ze het thuis niet goed genoeg hebben en besluiten een zwervend bestaan te gaan leiden. In hun dagelijkse strijd hun kostje bij elkaar te scharrelen, belanden ze bij een boerenechtpaar. De jongens moeten even op de boerin wachten totdat die wat eten voor hen gemaakt heeft. De jongens zijn echter zo verschrikkelijk hongerig, dat ze de pan die op tafel staat nieuwsgierig openmaken. Er blijken twee koude pannenkoeken in te zitten, die de jongens met smaak opeten. Als de kinderen thuis zijn, blijkt dat deze twee pannenkoeken al als geneesmiddel tegen hoofdpijn gediend hebben. De kinderen van het echtpaar leggen 's morgens altijd een warme pannenkoek op hun hoofd om de hoofdpijn te bestrijden; 's middags als ze uit school komen warmt de moeder deze pannenkoeken weer op. De jongens worden misselijk en besluiten hun zwervend bestaan op te geven: thuis weten ze tenminste wat ze te eten krijgen.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 184, verhaal 2 (archief MI)
Commentaar
17 oktober 1966
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21