Hoofdtekst
Der wie us in hear fan heech oansjen.
Dy hie o sa'n knappe dochter.
Der wienen trije jonge mannen dy stiken om har hân. Elk fan har woe graech mei har trouwe.
Sy mocht se ek alle trije wol lije, mar hwa soe se nimme?
Doe gong se nei har heit ta. Dy frege se om rie. Sy wie al in bytsje skruten, hwant har heit wie string. Hy koe ek wol us sizze: "Dû kryst gjin fan 'e trije." Mar hy sei: "It is my goed datstû trouste, ast mar sa'n ien nimst, dy't de kost foar dy fortsjinje kin."
Doe liet er alle trije feinten by him komme.
Hy bihandele se fatsoenlik en frege se ien foar ien hwat se koenen.
Mar doe fornaem er al gau, hja hienen gjin arbeidzjen leard en dat stie de man min oan.
Hy stjûrde de trije feinten fuort en sei: "Kom hjir oer twa jier wer, lear yn dy tiid in ambacht en dan sil ik útmeitsje hwa fan jimme myn dochter ha sil. Der woarde in datum fêststeld.
Doe gongen dy trije feinten fuort. Sy gongen elk in kant út. En sy learden in ambacht.
Op 'e ôfsprutsen datum kommen se werom.
Alle trije forskynden se tagelyk foar de hear.
"Hwat kinstû?" frege er oan 'e earste.
Dy sei: "Ik ha 't fluitsjen leard. Ik kin sa moai fluitsje, dat, as ik bûtendoar bin, komme alle fûgeltsjes op my ta."
Doe frege er de twadde feint: "Hwat kinstû?"
"Ik ha 't skilderjen leard", sei dy. "Ik kin sadanich skilderje, dat de minsken en de dieren miene dat it echt is, hwat ik skildere ha en in mistaest dogge."
"En hwat kinstû?" frege er de trêdde.
Dy sei: "Ik ha it pottebakken leard."
Doe sei de hear: "Dan krigestû myn dochter. Hwant dû hast tominsten in fak leard, dêr't men de kost mei fortsjinje kin."
En sadwaende troude de pottebakker mei de moaije dochter fan dy forname hear.
Dy hie o sa'n knappe dochter.
Der wienen trije jonge mannen dy stiken om har hân. Elk fan har woe graech mei har trouwe.
Sy mocht se ek alle trije wol lije, mar hwa soe se nimme?
Doe gong se nei har heit ta. Dy frege se om rie. Sy wie al in bytsje skruten, hwant har heit wie string. Hy koe ek wol us sizze: "Dû kryst gjin fan 'e trije." Mar hy sei: "It is my goed datstû trouste, ast mar sa'n ien nimst, dy't de kost foar dy fortsjinje kin."
Doe liet er alle trije feinten by him komme.
Hy bihandele se fatsoenlik en frege se ien foar ien hwat se koenen.
Mar doe fornaem er al gau, hja hienen gjin arbeidzjen leard en dat stie de man min oan.
Hy stjûrde de trije feinten fuort en sei: "Kom hjir oer twa jier wer, lear yn dy tiid in ambacht en dan sil ik útmeitsje hwa fan jimme myn dochter ha sil. Der woarde in datum fêststeld.
Doe gongen dy trije feinten fuort. Sy gongen elk in kant út. En sy learden in ambacht.
Op 'e ôfsprutsen datum kommen se werom.
Alle trije forskynden se tagelyk foar de hear.
"Hwat kinstû?" frege er oan 'e earste.
Dy sei: "Ik ha 't fluitsjen leard. Ik kin sa moai fluitsje, dat, as ik bûtendoar bin, komme alle fûgeltsjes op my ta."
Doe frege er de twadde feint: "Hwat kinstû?"
"Ik ha 't skilderjen leard", sei dy. "Ik kin sadanich skilderje, dat de minsken en de dieren miene dat it echt is, hwat ik skildere ha en in mistaest dogge."
"En hwat kinstû?" frege er de trêdde.
Dy sei: "Ik ha it pottebakken leard."
Doe sei de hear: "Dan krigestû myn dochter. Hwant dû hast tominsten in fak leard, dêr't men de kost mei fortsjinje kin."
En sadwaende troude de pottebakker mei de moaije dochter fan dy forname hear.
Beschrijving
Een heer van hoog aanzien heeft een knappe dochter. Drie jongemannen willen met haar trouwen, maar ze weet niet welke ze moet kiezen. Ze vraagt haar strenge vader om raad en die zegt dat ze moet trouwen met iemand die de kost kan verdienen. Hij laat ze alle drie bij zich komen en vraagt wat ze kunnen, maar ze hebben geen van drieën een vak geleerd. Hij zegt dat ze over twee jaar terug moeten komen en in de tussentijd een vak moeten leren. Op de afgesproken datum komen de mannen terug. De heer vraagt wat ze kunnen. De eerste kan zo goed fluiten, dat alle vogels op hem af komen. De tweede kan zo goed schilderen, dat mensen en dieren denken dat het echt is, wat ze zien. De derde kan pottenbakken. Deze krijgt de dochter als vrouw, omdat hij tenminste de kost kan verdienen met zijn vak.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 200, verhaal 3 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
22 juni 1967
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21