ACORN0213_0215_12210 - Sprekende Onze Lieve Heer bij de Peperbus te Oostende (variant)

Der woaren doar mannen, die olle navend e kartje giengen gon spelen en e goe pientje giengen gon pakken.En da was doar èèn van die mannen, die oltied e gewente adde, van achter de kerke roend te goan en osten ton an Oenze-Lieve-Eère kwam, die doar in die bak zit, doar in da kasje, ziet: “Goeie navend Oenze Lieven èère” en je gieng ton vors nor üs. En da was altied, m’on zeggen tusschen elve en twoalve ’s aves. En ze moats, ze woaren da te weten gekommen en ze zein: “Wacht, m’on em eki vast ên.” En ’t was èèn, zoie enütje of vüve of tiene, juste voo datten weg gieng, die zère nog gunter tippelde en die zeneigen doa weg stak, achter de grieljen, in makoar. En je was dikkelsten deur de neuze die vint. Je kwaam were verbie lik gewente. “Goeie navond Oenze Lieven Eère.”“Goei navend droenkoard” riep die vint. En die vint was zo doavan gepakt, datten nor üs gelopen is, en j’is ter van ziek geworden en in zen bed gegoan en j’is ter nie mir ütgekommen en j’is gestorven. En os die man nu gieng den anderen dag, - j’aa ta vernomen nateurlik dat die man, go me zeggen van schrik ziek geworden was en datten ie gienk ...: “Nèèn ’t êd ik gewist, die da gedoan ên, ‘k sien voo joen weggegoan, wit je da nie mi?”“Aa nèèn, ’t is doa nieks an te doen, je moe me da nie wiesmaken.Oenze Lievenèère ê gesproken mê me.J”ê gezeit dan’k ’n droenkoard zien. En da was nieks an te doen.

Een man die 's avonds altijd ging kaarten, had de gewoonte om langs het kerkhof naar huis te gaan. Wanneer de man tussen elf en twaalf uur voorbij het beeld van Onze Lieve Heer kwam, zei hij altijd: "Goedenavond, Onze Lieve Heer". Op een avond besloot één van de andere kaarters de man een poets te bakken. De grapjas verborg zich op het kerkhof. Toen de man voorbijkwam en zei: "Goedenavond, Onze Lieve Heer", antwoordde de grapjas: "Goedenavond, dronkaard". De dronkaard was zo geschrokken dat hij snel naar huis liep. Ziek van angst is de man in zijn bed gekropen. De volgende dag ging de grapjas naar de zieke man en vertelde dat hij het was geweest, die zich op het kerkhof had verborgen. De zieke man geloofde daar echter niets van. Kort daarop is hij gestorven.

A. Cornelis, Gent, 1958

1.4 Luchtgeesten

west-vlaams (kust)

186

fabulaat

Onze Lieve Heer    Onze Lieve Heer   

Oostende    Oostende