Hoofdtekst
Onderwerp : Weerwolf.
Tijd : helft 19de eeuw.
Plaats : omgeving Ulestraten.
De weerwouf houw zich wir laoter zeen en ederein waor geattèndeerd.
'ne Nonk va miene Vader zöchde op 'nen aovend tot 't alvir zwoa laat woar en tot 'r wir op hoēs aan mòs. E pesjtwoar wat debie zaot zag, tot 'r waal hel gewerrik houw oppe boerderie, mèh tot 'r toch nog bès nao hoēs kòs loupe.
Jè, zèt de man, dat örke loupe is niks, mèh ich zal de weerwouf waal wir mòtte drage.
Doe gaof de pesjtwoar 'm de vollegende raod: sjteek è grwoat brwoadmets bie dich en es 'r dan bie dich is, geiste euver 'm heen, es flink aan hem. Daodoor waor de màn ziene angs veur a grwoat deil kwiēt en ging 'r op heim aan, mèt 't mets bie zich.
Ongerins hoort 'r de weerwouf, mèh op innigen aafsjtand, dewiel waor 'r 'm oet 'nt lachen, hèl en valsj, mèh hae leet zich neet zeen en kaom auch neet korter bie.
Doe dach dae nonk derek, en dao houw 'r geliek bie, dae wouf is neet zwoa sjterk en almechtig es mèt ederein meint, angers kaom 'r waal op mich aan. Me kòs zich dus verwère. Mèh es dae wouf noe al wèt dat ich e mets bie mich höb, dan krieg ich toch wel angs, want dat is e bewiēs tot 'r 't met den duvel hilt. Dan höb ich nog lever tot 'm drage mòt es tot 'r mich bewaopend euverwilt, want dat zou get weure.
En zwoa ging 'n angere, 'ne naober van daen iersjte wat ich sjus neumde, saoves nao Honthem. Ongerins woort 'r besjpronge door de weerwouf, en mòs 'r 'm drage. En 'r deit 't zonger get te zegken. Onger 't drage kump ’t in 'm op tot 'r de sjterkste en de grwoatste keel oet de gansen umtrek is en tot 't deer 'm neet al te zjèr mengmaak. Van de ein gedachte kump de anger. Doe de weerwouf teengen m zèt tot 'r mòt sjtòppe veur 'm aaf te laote, umtot ze de iērsjte hoezen al zaoge, zag dae màn tot 'r dae neet aan dach en tot 'r noe mèt mòs. Mèt begòs 'r es flink te lamentere, zwoa tot de luu oet de hoezer zouwe kòme en ze ins met dae wouf kòsten aafrekene.
Mèh de wouf reurde zich heftig en de man kòs 'm neet good genog vashoute en verloort 'm. Mèh neet naodat 'r de wouf 's good euver die prie houw gesjwens. Euveral zaagste bloodvlekke oppe sjtraot.
Innige tiēd later kaom 'ne boer d'rachter tot de knech, wat 'r nog gein jaor in deens houw, 'ne zak van e vèl houw. En mèt dach 'r tot dae waal ins get te doon kòs höbbe mèt de weerwouf. Me bedach get um 'm te vange, mèh niks lukde. Ze houwe waal ongemerrik sjnachs zien bèd in 't ong gehoute, 'r kòs dus neet èweg, mèh de weerwouf waor toch hie en dao gezeen. Mèh de boer houw auch ontdèk tot de knech dat vel houw versjtoke in e sjpleet van 't bakkes, wat achter de sjtel in de wei laog. Doe woort de knech mèt e commissie weggesjtuurd.
Doe 'r verscheije oere weg waor, woort den ove aangemaak en drwieg hout op 't vuur gesjmete, zwoa tot de vlammen good heit waore. Doe pakde ze 't vel en gweje dat op 't vuur: mèh krek op dat momint sjting de knech neven hun en perbeerde 't vel te sjpere. Mèh umtot dat good brende waor al sjnel niks mjè devan euver. De knech begos te raoze en te tere, tot 'r inins inein zakde en 'r de boer dankde tot 'r 'm verlos houw. Noe kòs 'r röstig wiejer wiejer leve. Nao daen daag haet me in de plaatse woa 'r vreuger rondsjpwoakde geine weerwouf mjè geseen.
Tijd : helft 19de eeuw.
Plaats : omgeving Ulestraten.
De weerwouf houw zich wir laoter zeen en ederein waor geattèndeerd.
'ne Nonk va miene Vader zöchde op 'nen aovend tot 't alvir zwoa laat woar en tot 'r wir op hoēs aan mòs. E pesjtwoar wat debie zaot zag, tot 'r waal hel gewerrik houw oppe boerderie, mèh tot 'r toch nog bès nao hoēs kòs loupe.
Jè, zèt de man, dat örke loupe is niks, mèh ich zal de weerwouf waal wir mòtte drage.
Doe gaof de pesjtwoar 'm de vollegende raod: sjteek è grwoat brwoadmets bie dich en es 'r dan bie dich is, geiste euver 'm heen, es flink aan hem. Daodoor waor de màn ziene angs veur a grwoat deil kwiēt en ging 'r op heim aan, mèt 't mets bie zich.
Ongerins hoort 'r de weerwouf, mèh op innigen aafsjtand, dewiel waor 'r 'm oet 'nt lachen, hèl en valsj, mèh hae leet zich neet zeen en kaom auch neet korter bie.
Doe dach dae nonk derek, en dao houw 'r geliek bie, dae wouf is neet zwoa sjterk en almechtig es mèt ederein meint, angers kaom 'r waal op mich aan. Me kòs zich dus verwère. Mèh es dae wouf noe al wèt dat ich e mets bie mich höb, dan krieg ich toch wel angs, want dat is e bewiēs tot 'r 't met den duvel hilt. Dan höb ich nog lever tot 'm drage mòt es tot 'r mich bewaopend euverwilt, want dat zou get weure.
En zwoa ging 'n angere, 'ne naober van daen iersjte wat ich sjus neumde, saoves nao Honthem. Ongerins woort 'r besjpronge door de weerwouf, en mòs 'r 'm drage. En 'r deit 't zonger get te zegken. Onger 't drage kump ’t in 'm op tot 'r de sjterkste en de grwoatste keel oet de gansen umtrek is en tot 't deer 'm neet al te zjèr mengmaak. Van de ein gedachte kump de anger. Doe de weerwouf teengen m zèt tot 'r mòt sjtòppe veur 'm aaf te laote, umtot ze de iērsjte hoezen al zaoge, zag dae màn tot 'r dae neet aan dach en tot 'r noe mèt mòs. Mèt begòs 'r es flink te lamentere, zwoa tot de luu oet de hoezer zouwe kòme en ze ins met dae wouf kòsten aafrekene.
Mèh de wouf reurde zich heftig en de man kòs 'm neet good genog vashoute en verloort 'm. Mèh neet naodat 'r de wouf 's good euver die prie houw gesjwens. Euveral zaagste bloodvlekke oppe sjtraot.
Innige tiēd later kaom 'ne boer d'rachter tot de knech, wat 'r nog gein jaor in deens houw, 'ne zak van e vèl houw. En mèt dach 'r tot dae waal ins get te doon kòs höbbe mèt de weerwouf. Me bedach get um 'm te vange, mèh niks lukde. Ze houwe waal ongemerrik sjnachs zien bèd in 't ong gehoute, 'r kòs dus neet èweg, mèh de weerwouf waor toch hie en dao gezeen. Mèh de boer houw auch ontdèk tot de knech dat vel houw versjtoke in e sjpleet van 't bakkes, wat achter de sjtel in de wei laog. Doe woort de knech mèt e commissie weggesjtuurd.
Doe 'r verscheije oere weg waor, woort den ove aangemaak en drwieg hout op 't vuur gesjmete, zwoa tot de vlammen good heit waore. Doe pakde ze 't vel en gweje dat op 't vuur: mèh krek op dat momint sjting de knech neven hun en perbeerde 't vel te sjpere. Mèh umtot dat good brende waor al sjnel niks mjè devan euver. De knech begos te raoze en te tere, tot 'r inins inein zakde en 'r de boer dankde tot 'r 'm verlos houw. Noe kòs 'r röstig wiejer wiejer leve. Nao daen daag haet me in de plaatse woa 'r vreuger rondsjpwoakde geine weerwouf mjè geseen.
Onderwerp
VDK 1676 F* 
VDK 1676 F* 
ATU 1676 - The Pretended Ghost
ATU 1676 - The Pretended Ghost
SINSAG 0801 - Werwolf lässt sich tragen.
SINSAG 0801 - Werwolf lässt sich tragen.
TM 4906 - Voor weerwolf spelen
TM 4906 - Voor weerwolf spelen
Beschrijving
Weerwolf die bij mensen op de rug springt blijkt knecht in een vel te zijn. Na verbranden van vel is knecht verlost.
Bron
Collectie Eggen, verslag 10, verhaal 4 (Archief Meertens Instituut)
Naam Locatie in Tekst
Honthem
Honthem
Plaats van Handelen
Ulestraten
Ulestraten