Hoofdtekst
Onderwerp : sprekende vos en dito wolf.
Tijd : "heel vroger".
Plaats : "ergens, bij 'n rijke boer"
Hiël vreuger waoren ins 'ne vos en 'ne wōuf, die zich örreges tròffe, en euver ete begòste te kalle. Ze hauwe al lang niks goods mië gad, en dat waor toch neet sjus: die boere hauw te völ, en zie hauwe niks. Mèh neet lang mië!
De vos wis 'ne boer te wone, wat de ganse kelder hauw vōlsjtoon mèt kōepe mèt vleisj. Ze wachten innige nachte, pès 't gans duuster waor, get wind, en dao ginge ze.
De kelder, wao ze in wolle, hauw e vinsterke mèt iezerwerk. Doe ze dat deroet hauwe, krope ze nao binne. Dat waor gein lestigheid, want ze waore zwoa mager wie 'n lat.
Dao sjtong al dat vleisj. Ze wiste kaom, woa ze beginne zouwe. Mèh ze hauwe zwoanen honger, tot ze haos al opvraote.
Doe 't boete al weer get klaor begōs te were, wolle ze detosjenoet, mèh, ze waore te dik geworre, veur door 't ruutsje te kroepe. Noe zaog de vos dat waal, mèh de wōuf heel zich lever nog gèt bie 't vleisj.
Veur weg te kòme, zaet de vos tege de wōuf: "Ich gaon ins kieke, woa de boer is".
'r Geit sjtil de kelder oet en kump op de gank. Mèh dao huērt 'r de boer kòme. Wat noe? 'r Versjtik zich, en begint te rope: "Sjelm in de kelder, sjelm in de kelder, sjelm in de kelder".
De boer rup z'n vrouw en de knechs, en geit nao de kelder. Zwoa kòs de vos gemekelik eweg.
De wōuf, wat nog in de kelder zaot, deeg zwoa wild, tot geine bie 'm dorsj kòme. Dan mōs 'r mèr van d’n honger van allein sterreve. Zwoa houw de wōuf dao e tiēdsje gezete, doe de boer ins geit kieke.
En wat zuut 'r: geine wōuf. Wat waor noe? : De wōuf waor weer mager wore, en door ’t ruutsje òntsnjap.
Zwoa hòbbe ze geine van die twië gekrege.
Tijd : "heel vroger".
Plaats : "ergens, bij 'n rijke boer"
Hiël vreuger waoren ins 'ne vos en 'ne wōuf, die zich örreges tròffe, en euver ete begòste te kalle. Ze hauwe al lang niks goods mië gad, en dat waor toch neet sjus: die boere hauw te völ, en zie hauwe niks. Mèh neet lang mië!
De vos wis 'ne boer te wone, wat de ganse kelder hauw vōlsjtoon mèt kōepe mèt vleisj. Ze wachten innige nachte, pès 't gans duuster waor, get wind, en dao ginge ze.
De kelder, wao ze in wolle, hauw e vinsterke mèt iezerwerk. Doe ze dat deroet hauwe, krope ze nao binne. Dat waor gein lestigheid, want ze waore zwoa mager wie 'n lat.
Dao sjtong al dat vleisj. Ze wiste kaom, woa ze beginne zouwe. Mèh ze hauwe zwoanen honger, tot ze haos al opvraote.
Doe 't boete al weer get klaor begōs te were, wolle ze detosjenoet, mèh, ze waore te dik geworre, veur door 't ruutsje te kroepe. Noe zaog de vos dat waal, mèh de wōuf heel zich lever nog gèt bie 't vleisj.
Veur weg te kòme, zaet de vos tege de wōuf: "Ich gaon ins kieke, woa de boer is".
'r Geit sjtil de kelder oet en kump op de gank. Mèh dao huērt 'r de boer kòme. Wat noe? 'r Versjtik zich, en begint te rope: "Sjelm in de kelder, sjelm in de kelder, sjelm in de kelder".
De boer rup z'n vrouw en de knechs, en geit nao de kelder. Zwoa kòs de vos gemekelik eweg.
De wōuf, wat nog in de kelder zaot, deeg zwoa wild, tot geine bie 'm dorsj kòme. Dan mōs 'r mèr van d’n honger van allein sterreve. Zwoa houw de wōuf dao e tiēdsje gezete, doe de boer ins geit kieke.
En wat zuut 'r: geine wōuf. Wat waor noe? : De wōuf waor weer mager wore, en door ’t ruutsje òntsnjap.
Zwoa hòbbe ze geine van die twië gekrege.
Beschrijving
Hoe vos en wolf ontsnappen na zich vol gegeten te hebben.
Bron
Collectie Eggen, verslag 17, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)