CJ021703 - De botten in het knekelhuis

De bonken yn 'e bientsjekou.
Der wenne ergens in jongfeint, dy wie net gau bang. Hy wedde mei it jongfolk, hy soe op dy en dy joun let nei 't tsjerkhôf en in deabonke út 'e bientsjekou helje. Dat wie dus ôfpraet.
Mar de koster, dy't der fan ôfwiste, forskûle him achter de bonken. Hy hie in wyt lekken om him hinne dien.
De jonge pakte in bonke. Doe sei de koster mei in lûd as út in graef: "Dat is myn bonke."
De jonge smiet de bonke wer del en krige in oaren. Wer sei de koster mei in like aeklik lûd: "Dat is myn bonke."
Doe smiet de jonge dy bonke ek wer del en hy krige in trêdden.
Mar doe sei dyselde yn 't wyt noch us in kear: "Dat is myn bonke."
Doe woarde it de jonge to mâl. "It binne dinen ek allegear foar den duvel", sei er, en hy die noch us in taest nei in bonke en sette der mei ôf.

VDK 1676D* - Schedel halen uit knekelhuis: "Dit is mijn vaders hoofd."    VDK 1676D* - Schedel halen uit knekelhuis: "Dit is mijn vaders hoofd."   

ATU 1676D - “That’s my Head!”    ATU 1676D - “That’s my Head!”   

sinVDK 1676D* - Der Gang zum Knochenhaus um einen Totenkopf zu holen.    sinVDK 1676D* - Der Gang zum Knochenhaus um einen Totenkopf zu holen.   

Een jonge boerenknecht was nergens bang voor. Hij wedde met jongelui dat hij 's avonds een botje uit het knekelhuis zou halen. Maar de koster hoorde dit en wachtte met een wit laken om zich heen de knecht op. Toen de knecht een bot pakte, zei de koster met een grafstem: "Dat is mijn bot." Ook bij de volgende botten deed de koster dat. Maar de derde keer was de knecht het zat en zei dat ze dan allemaal wel van de duivel zouden zijn. Hij deed een laatste greep en ging met dat bot weg.

Corpus Jaarsma, verslag 0217, verhaal 3

24 juli 1967

Schedel halen uit knekelhuis: "Dit is mijn vaders hoofd."

2013-03-01 14:46:21